Article 35 Wniosek DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie dodatkowego nadzoru…

KOMISJA EUROPEJSKA

Bruksela, dnia 17.2.2026

COM(2026) 74 final

2026/0045(COD)

Wniosek

DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie dodatkowego nadzoru nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń lub zakładami reasekuracyjnymi, przedsiębiorstwami inwestycyjnymi spółkami zarządzania aktywami oraz zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi konglomeratu finansowego (tekst jednolity)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

UZASADNIENIE

1.W kontekście społeczeństwa obywatelskiego w Europie Komisja przywiązuje wielką wagę do uproszczenia i uporządkowania prawa Unii, tak aby stało się ono bardziej przejrzyste i dostępne dla obywateli, otwierając im w ten sposób nowe możliwości korzystania z przysługujących im konkretnych uprawnień.

Ten cel nie może zostać osiągnięty tak długo, jak liczne przepisy, które były wielokrotnie zmieniane, często zasadniczo, pozostają rozproszone, tak iż trzeba ich szukać częściowo w pierwotnym akcie, a częściowo w późniejszych aktach zmieniających. Wymaga to pracochłonnego porównywania wielu różnych aktów w celu ustalenia obowiązujących norm prawnych.

Z tego powodu ujednolicanie przepisów często zmienianych jest potrzebne, aby prawo stało się jasne i zrozumiałe.

2.1 kwietnia 1987 r. Komisja postanowiła 1 zalecić swoim pracownikom, aby wszystkie akty były ujednolicane nie później niż po 10 zmianach, podkreślając, że jest to wymaganie minimalne i że odpowiednie jednostki powinny starać się nawet częściej ujednolicać teksty, za które są odpowiedzialne, tak aby przepisy tych aktów były jasne i łatwo zrozumiałe.

3.Konkluzje Prezydencji Rady Europejskiej w Edynburgu (grudzień 1992 r.) potwierdziły to stanowisko 2 , podkreślając wagę ujednolicania, które daje pewność co do prawa stosowanego wobec danej materii w danym czasie.

Ujednolicanie musi być podejmowane w pełnej zgodności z normalną procedurą przyjmowania aktów Unii.

Zważywszy, że żadne zmiany co do treści nie mogą być wprowadzane do ujednolicanych aktów, Parlament Europejski, Rada i Komisja uzgodniły, w drodze porozumienia międzyinstytucjonalnego z 20 grudnia 1994 r., możliwość stosowania przyspieszonej procedury dla szybkiego przyjmowania takich aktów.

4.Celem niniejszego wniosku jest ujednolicenie dyrektywy 2002/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie dodatkowego nadzoru nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwami inwestycyjnymi konglomeratu finansowego i zmieniającą dyrektywy Rady 73/239/EWG, 79/267/EWG, 92/49/EWG, 92/96/EWG, 93/6/EWG i 93/22/EWG oraz dyrektywy 98/78/WE i 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady 3 . Nowa dyrektywa zastąpi włączone do niej akty 4 ; niniejszy wniosek całkowicie zachowuje treść ujednolicanych aktów, zbiera je więc jedynie razem, dokonując tylko takich formalnych dostosowań, , jakie wynikają z samego zadania ujednolicenia.

5.Wniosek w sprawie ujednolicenia został sporządzony na podstawie wstępnej konsolidacji, we wszystkich językach urzędowych, dyrektywy 2002/87/WE i aktów ją zmieniających, przygotowanej przez Urząd Publikacji Unii Europejskiej za pomocą systemu przetwarzania danych. Tam, gdzie artykułom nadano nowe numery, korelacja pomiędzy starą i nową numeracją została określona w tabeli zawartej w załączniku IV do ujednoliconej dyrektywy.

🡻 2002/87/WE (dostosowany)

2026/0045 (COD)

Wniosek

DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie dodatkowego nadzoru nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń ⌦ lub zakładami reasekuracyjnymi, ⌫ przedsiębiorstwami inwestycyjnymi ⌦ spółkami zarządzania aktywami oraz zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi ⌫ konglomeratu finansowego (tekst jednolity)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ⌦ o funkcjonowaniu Unii Europejskiej ⌫, w szczególności jego art. ⌦ 53(1) ⌫,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego 5 ,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,

a także mając na uwadze, co następuje:

🡻

(1)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/87/WE 6 została wielokrotnie znacząco zmieniona 7 . W celu zapewnienia jasności i zrozumiałości dyrektywa ta powinna zostać ujednolicona.

🡻 2002/87/WE motyw 5 (dostosowany)

(2)W celu pozostania skutecznym dodatkowy nadzór nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń ⌦ lub zakładami reasekuracji ⌫ przedsiębiorstwami inwestycyjnymi ⌦ spółkami zarządzania aktywami oraz zarządzającymi alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi (podmiotami objętymi regulacją ) ⌫ w konglomeracie finansowym należy stosować do wszystkich takich konglomeratów, znaczącej międzysektorowej działalności finansowej, co ma miejsce w momencie osiągnięcia niektórych progów, bez względu na ich strukturę. Dodatkowy nadzór powinien obejmować wszystkie czynności finansowe ustalone w sektorowym prawodawstwie finansowym, a wszystkie podmioty zaangażowane głównie w takie działania, należy objąć zakresem dodatkowego nadzoru.

🡻 2011/89/WE motyw 1 (dostosowany)

(3)W dyrektywie 2002/87/WE ⌦ przyznano ⌫ właściwym organom sektora finansowego dodatkowe uprawnienia i narzędzia w zakresie nadzoru nad grupami złożonymi z wielu podmiotów objętych regulacją, które prowadzą działalność w różnych sektorach rynków finansowych. Grupy takie (konglomeraty finansowe) są narażone na ryzyko (ryzyko grupowe), które obejmuje: ryzyko „zarażenia”, które polega na rozprzestrzenianiu się ryzyka od jednego końca struktury grupy do drugiego; koncentrację ryzyka, w przypadku której ten sam rodzaj ryzyka występuje w różnych częściach grupy w tym samym czasie; złożoność zarządzania wieloma różnymi podmiotami prawnymi; potencjalne konflikty interesów; a także problemy związane z przypisywaniem ustawowego kapitału do wszystkich podmiotów grupy objętych regulacją, które stanowią część konglomeratu finansowego, przez co unika się wielokrotnego wykorzystywania kapitału. Konglomeraty finansowe powinny zatem podlegać dodatkowemu nadzorowi, oprócz nadzoru indywidualnego, w sposób skonsolidowany lub na poziomie grupy, bez powielania czynności nadzoru lub wywierania na grupę wpływu, niezależnie od struktury prawnej grupy.

🡻 2011/89/WE motyw 3 (dostosowany)

(4)Konieczna jest identyfikacja konglomeratów finansowych w całej Unii według stopnia, w jakim są narażone na ryzyko grupowe, w oparciu o wspólne wytyczne, które mają zostać wydane przez Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Bankowego) ustanowiony na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 8 EUNB), przez Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru nad Ubezpieczeniami i Pracowniczymi Programami Emerytalnymi) ustanowiony na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010 9 EUNU i PPE) oraz przez Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych) ustanowiony na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010 10 EUNGiPW), zgodnie z ⌦ odpowiednio ⌫ art. 56 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 i rozporządzenia (UE) nr 1095/2010, poprzez Wspólny Komitet Europejskich Organów Nadzoru („Wspólny Komitet”). Ważne jest również, aby stosowanie wymogów dotyczących zwalniania ze stosowania dodatkowego nadzoru opierało się na ryzyku zgodnie z tymi wytycznymi. Ma to szczególne znaczenie w przypadku większych konglomeratów finansowych prowadzących działalność na skalę międzynarodową.

🡻 2002/87/WE motyw 6

(5)Decyzje niewłączające danego podmiotu w zakres dodatkowego nadzoru powinny być podejmowane przy uwzględnieniu między innymi, czy na mocy zasad sektorowych taki podmiot jest czy nie jest objęty nadzorem na poziomie grupy.

🡻 2002/87/WE motyw 7 (dostosowany)

(6)Właściwe władze powinny móc dokonać oceny, na poziomie grupy, sytuacji finansowej ⌦ podmiotów objętych regulacją ⌫ tworzących część konglomeratu finansowego, w szczególności w odniesieniu do wypłacalności (w tym zniesienie wielokrotnego uruchamiania instrumentów własnych funduszy), koncentracji ryzyka oraz transakcji dokonywanych między przedsiębiorstwami grupy.

🡻 2002/87/WE motyw 8

(7)Konglomeratami finansowymi zarządza się często poprzez odniesienie do poszczególnych rodzajów działalności gospodarczej, co nie do końca odpowiada strukturom prawnym konglomeratu.

🡻 2002/87/WE motyw 9

(8)Wszystkie konglomeraty finansowe podlegające dodatkowemu nadzorowi powinny posiadać koordynatora wyznaczonego spośród właściwych zaangażowanych władz.

🡻 2002/87/WE motyw 10

(9)Jak przewidują zasady sektorowe, zadania koordynatora nie powinny wpływać na zadania i obowiązki właściwych władz.

🡻 2002/87/WE motyw 11 (dostosowany)

(10)Właściwe zaangażowane władze, w szczególności koordynator, powinny dysponować środkami pozwalającymi uzyskać od ⌦ podmiotów konglomeratu finansowego objętych regulacją ⌫ lub od innych właściwych władz informacje konieczne do sprawowania dodatkowego nadzoru.

🡻 2011/89/WE motyw 4 (dostosowany)

(11)Kompleksowe i odpowiednie monitorowanie ryzyka grupowego w dużych, złożonych, prowadzących działalność na skalę międzynarodową konglomeratach finansowych, a także nadzór nad polityką kapitałową prowadzoną w skali takich grup są możliwe tylko wtedy, gdy właściwe organy gromadzą informacje nadzorcze i planują środki nadzoru, wykraczając poza krajowy zakres swoich uprawnień. Konieczne jest zatem, aby właściwe organy koordynowały działania w zakresie dodatkowego nadzoru nad konglomeratami finansowymi prowadzącymi działalność na skalę międzynarodową w gronie właściwych organów, które uznaje się za najbardziej odpowiednie do sprawowania dodatkowego nadzoru nad danym konglomeratem finansowym. Kolegium stosownych właściwych organów dla danego konglomeratu finansowego powinno stanowić odzwierciedlenie uzupełniającego charakteru ⌦ niniejszej ⌫ dyrektywy i jako takie nie powinno powielać lub zastępować działań istniejących kolegiów dla podgrupy bankowej i podgrupy ubezpieczeniowej w ramach tych konglomeratów finansowych, lecz raczej powinno zapewnić wartość dodaną w stosunku do nich. Kolegium dla konglomeratu finansowego powinno powstawać jedynie w przypadku, gdy nie istnieje kolegium sektorowe dla sektora bankowego ani dla sektora ubezpieczeniowego.

🡻 2002/87/WE motyw 12 (dostosowany)

(12)Obserwuje się potrzebę współpracy między władzami odpowiedzialnymi za nadzór nad ⌦ podmiotami objętymi regulacją , ⌫ w tym ustanowienia uzgodnień dotyczących współpracy ad hoc między władzami zaangażowanymi w nadzór nad podmiotami należącymi do tego samego konglomeratu finansowego.

🡻 2011/89/WE motyw 5 (dostosowany)

(13)W celu zapewnienia odpowiedniego nadzoru regulacyjnego konieczne jest, aby struktura prawna oraz struktura zarządzania i struktura organizacyjna, z uwzględnieniem wszystkich podmiotów objętych regulacją, podmiotów nieobjętych regulacją oraz istotnych oddziałów banków, zakładów ubezpieczeń ⌦ lub reasekuracji ⌫ i konglomeratów finansowych prowadzących działalność transgraniczną, była monitorowana odpowiednio przez EUNB, EUNUiPPE i EUNGiPW (zwane razem „Europejskimi Urzędami Nadzoru”) oraz Wspólny Komitet, w zależności od przypadku, oraz aby informacje te były udostępniane stosownym właściwym organom.

🡻 2011/89/WE motyw 6

(14)W celu zapewnienia skutecznego dodatkowego nadzoru nad podmiotami konglomeratu finansowego objętymi regulacją, a w szczególności w przypadku, gdy siedziba zarządu jednego z jego podmiotów zależnych znajduje się w państwie trzecim, przedsiębiorstwa, do których niniejsza dyrektywa ma zastosowanie, powinny obejmować wszelkie przedsiębiorstwa, w szczególności wszelkie instytucje kredytowe, które mają swoją siedzibę w państwie trzecim i które wymagałyby zezwolenia, gdyby ich siedziba mieściła się w Unii.

🡻 2011/89/WE motyw 7 (dostosowany)

(15)Dodatkowy nadzór nad dużymi, złożonymi, prowadzącymi działalność na skalę międzynarodową konglomeratami finansowymi wymaga koordynacji w całej Unii, aby mógł przyczynić się do stabilności międzynarodowego rynku usług finansowych. W tym celu właściwe organy muszą uzgodnić podejścia w zakresie nadzoru, które mają być stosowane do takich konglomeratów finansowych. Europejskie Urzędy Nadzoru powinny wydać, zgodnie z ⌦ odpowiednio ⌫ art. 56 rozporządzenia (UE) nr 1093/2011, rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 oraz rozporządzenia (UE) nr 1095/2010 wspólne wytyczne dotyczące takich wspólnych podejść w zakresie nadzoru, zapewniając tym samym kompleksowe ostrożnościowe ramy dla narzędzi i uprawnień nadzorczych dostępnych w dyrektywach bankowych, ubezpieczeniowych, dotyczących papierów wartościowych oraz konglomeratów finansowych. Wytyczne przewidziane w ⌦ niniejszej ⌫ dyrektywie powinny odzwierciedlać uzupełniający charakter nadzoru na jej podstawie oraz stanowić uzupełnienie nadzoru sektorowego przewidzianego w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE 11 , 2011/61/UE 12 , 2013/36/UE 13 i 2014/65/UE 14

🡻 2011/89/WE motyw 8 (dostosowany)

(16)Istnieje rzeczywista potrzeba monitorowania i kontrolowania potencjalnego ryzyka grupowego, wynikającego z posiadania udziałów kapitałowych w innych przedsiębiorstwach, na które narażony jest konglomerat finansowy. W przypadkach, w których szczegółowe uprawnienia nadzorcze przewidziane w ⌦ niniejszej ⌫ dyrektywie okazują się niewystarczające, organy nadzoru powinny opracować alternatywne metody w celu odniesienia się do tego ryzyka i jego odpowiedniego uwzględnienia, najlepiej w ramach prac prowadzonych przez Europejskie Urzędy Nadzoru poprzez Wspólny Komitet. Jeżeli udział kapitałowy stanowi jedyny element identyfikacji konglomeratu finansowego, organy nadzoru powinny mieć możliwość dokonania oceny, czy grupa jest narażona na ryzyko grupowe, i w stosownych przypadkach odstąpić od dodatkowego nadzoru.

🡻 2011/89/WE motyw 11 (dostosowany)

(17)O ile testy warunków skrajnych powinny być prowadzone systematycznie dla podgrup bankowych i ubezpieczeniowych konglomeratu finansowego, to do koordynatora wyznaczonego zgodnie z ⌦ niniejszą ⌫ dyrektywą należy podjęcie decyzji o adekwatności, parametrach i czasie prowadzenia testu warunków skrajnych dla całości danego konglomeratu finansowego. W odniesieniu do ogólnounijnych testów warunków skrajnych prowadzonych przez Europejskie Urzędy Nadzoru w całej Unii w kontekście sektorowym, Wspólny Komitet powinien mieć za zadanie zapewnienie, aby takie testy warunków skrajnych były przeprowadzane w sposób spójny we wszystkich sektorach. Z tych względów Europejskie Urzędy Nadzoru, poprzez Wspólny Komitet, powinny mieć możliwość opracowania dodatkowych parametrów dla ogólnounijnych testów warunków skrajnych, uwzględniających specyficzne ryzyko grupy, które występuje zwykle w przypadku konglomeratów finansowych, oraz powinny mieć możliwość opublikowania wyników tych testów w przypadku, gdy pozwalają na to przepisy sektorowe. Doświadczenia poprzednich ogólnounijnych testów warunków skrajnych powinny zostać wzięte pod uwagę. Testy warunków skrajnych powinny uwzględniać na przykład zagrożenie płynności i wypłacalności konglomeratów finansowych.

🡻 2002/87/WE motyw 13 (dostosowany)

(18)⌦ Podmioty objęte regulacją ⌫ których siedziba zarządu mieści się w ⌦ Unii ⌫ mogą być częścią konglomeratu finansowego, którego siedziba zarządu mieści się poza ⌦ Unią ⌫. Te podmioty objęte regulacją powinny również podlegać równorzędnym i właściwym uzgodnieniom dotyczącym dodatkowego nadzoru, umożliwiającym osiągnięcie celów i skutków podobnych do tych przewidzianych w przepisach niniejszej dyrektywy. W tym celu przejrzystość zasad oraz wymiana informacji z władzami państwa trzeciego w sprawie wszystkich właściwych okoliczności jest niezwykle istotna.

🡻 2002/87/WE motyw 14

(19)Równorzędne i właściwe uzgodnienia dotyczące dodatkowego nadzoru można uznać za istniejące jedynie wtedy, gdy władze państwa trzeciego sprawujące nadzór wyraziły zgodę na współpracę z właściwymi zainteresowanymi władzami w sprawie środków oraz celów umożliwiających sprawowanie dodatkowego nadzoru nad podmiotami konglomeratu finansowego objętymi regulacją.

🡻 2002/87/WE motyw 15

(20)Niniejsza dyrektywa nie wymaga od właściwych władz ujawniania Komitetowi ds. Konglomeratów Finansowych informacji podlegających obowiązkowi poufności na mocy niniejszej dyrektywy lub innych dyrektyw sektorowych.

🡻 2011/89/WE motyw 15 (dostosowany)

(21)W celu poprawy dodatkowego nadzoru jednostek finansowych w konglomeracie finansowym należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do dostosowań technicznych, które mają być dokonane w ⌦ niniejszej ⌫ dyrektywie w odniesieniu do definicji, dostosowywania ⌦ w niej ⌫ terminologii i metod obliczeń. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, ⌦ oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa 15 . W szczególności, aby zapewnić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie udział na równych zasadach w przygotowaniu aktów delegowanych ⌫, ⌦ instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych ⌫.

🡻 2002/87/WE motyw 16 (dostosowany)

(22)Ponieważ cel ⌦ niniejszej dyrektywy ⌫, a mianowicie ustanowienia zasad w sprawie sprawowania dodatkowego nadzoru nad ⌦ podmiotami objętymi regulacją w konglomeracie finansowym ⌫ nie może być osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na rozmiary lub skutki proponowanych działań możliwe jest lepsze jego osiągnięcie ⌦ raczej ⌫ na poziomie ⌦ Unii ⌫, ⌦ Unia ⌫ może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu ⌦ o Unii Europejskiej ⌫. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Ponieważ niniejsza dyrektywa określa minimalne normy, państwa członkowskie mogą ustanowić bardziej restrykcyjne zasady.

🡻 2002/87/WE motyw 17

(23)Niniejsza dyrektywa szanuje prawa podstawowe i przestrzega zasad uznanych w szczególności w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej.

🡻

(24)Niniejsza dyrektywa powinna pozostawać bez uszczerbku dla zobowiązań państw członkowskich odnoszących się do terminów transpozycji do prawa krajowego i daty rozpoczęcia stosowania dyrektywy określonych w części B załącznika III,

🡻 2002/87/WE (dostosowany)

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

ROZDZIAŁ I

⌦ PRZEDMIOT ⌫ ORAZ DEFINICJE

🡻 2011/89/UE art. 2 pkt 1 (dostosowany)

Artykuł 1

Przedmiot

Niniejsza dyrektywa ustanawia zasady sprawowania dodatkowego nadzoru nad podmiotami objętymi regulacją, które otrzymały zezwolenie zgodnie z art. 5 dyrektywy 2014/65/UE, art. 8 dyrektywy 2013/36/UE, art. 5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE 16 art. 14 dyrektywy 2009/138/WE lub art. 6–11 dyrektywy 2011/61/UE oraz które stanowią część konglomeratu finansowego.

Artykuł 2

Definicje

Do celów niniejszej dyrektywy ⌦ stosuje się następujące definicje ⌫:

1)„instytucja kredytowa” oznacza instytucję kredytową ⌦ określoną ⌫ w art. 4 ust. 1 pkt 1 ⌦ rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (EU) nr 575/2013 17 ⌫;

2)„zakład ubezpieczeń” oznacza zakład ubezpieczeń ⌦ określony ⌫ w art. 13 pkt 1, 2 lub 3 dyrektywy 2009/138/WE;

3)„przedsiębiorstwo inwestycyjne” oznacza przedsiębiorstwo inwestycyjne⌦ określone ⌫ w art. 4 ust. 1 pkt 1 dyrektywy 2014/65/UE, w tym ⌦ uznaną firmę inwestycyjną z państwa trzeciego, określoną ⌫ , w art. 4 ust. 1 pkt 25 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 lub przedsiębiorstwo, którego siedziba mieści się w państwie trzecim i które wymagałoby zezwolenia na mocy dyrektywy 2014/65/UE, gdyby jego siedziba mieściła się w Unii;

4)„podmiot objęty regulacją” oznacza instytucję kredytową, zakład ubezpieczeń, zakład reasekuracji, przedsiębiorstwo inwestycyjne, spółkę zarządzania aktywami lub zarządzającego alternatywnym funduszem inwestycyjnym;

5)„spółka zarządzania aktywami” oznacza spółkę zarządzającą⌦ określoną ⌫ w art. 2 ust. 1 lit b) dyrektywy 2009/65/WE, lub przedsiębiorstwo, którego siedziba statutowa mieści się w państwie trzecim i które wymagałyby zezwolenia na mocy tej dyrektywy, gdyby ich siedziba mieściła się w Unii;

6„zarządzający alternatywnym funduszem inwestycyjnym” oznacza zarządzającego alternatywnym funduszem inwestycyjnym ⌦ określonego ⌫w art. 4 ust. 1 lit. b), l) i ab) dyrektywy 2011/61/UE lub przedsiębiorstwo, którego siedziba mieści się w państwie trzecim i które wymagałyby zezwolenia na mocy tej dyrektywy, gdyby ich siedziba mieściła się w Unii;

7)„zakład reasekuracji” oznacza zakład reasekuracji ⌦ określony ⌫w art. 13 pkt 4, 5 lub 6 dyrektywy 2009/138/WE lub podmiot specjalnego przeznaczenia,⌦ określony ⌫ w art. 13 pkt 26 dyrektywy 2009/138/WE;

🡻 2019/2034 art. 59

8)„zasady sektorowe” oznaczają akty prawne Unii dotyczące nadzoru ostrożnościowego nad podmiotami objętymi regulacją, w szczególności rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 i (UE) 2019/2033 18 dyrektyw Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE, 2013/36/UE, i 2014/65/UE i dyrektywy (UE) 2019/2034 19 .

🡻 2011/89/UE art. 2 pkt 1 (dostosowany)

9)„sektor finansowy” oznacza sektor składający się z jednego lub większej liczby następujących podmiotów:

a)instytucji kredytowej, instytucji finansowej lub przedsiębiorstwa usług pomocniczych ⌦ określonych odpowiednio w ⌫ art. 4 ust. 1 pkt 1, 26 lub 18 ⌦ ozporządzenia (UE) nr 575/2013 ⌫ (zwanych razem „sektorem bankowym”);

b)zakładu ubezpieczeń, zakładu reasekuracji lub ubezpieczeniowej spółki holdingowej ⌦ określonych odpowiednio ⌫w art. 13 pkt 1, 2, 4 lub 5 lub art. 212 ust. 1 lit. f) dyrektywy 2009/138/WE (zwanych razem „sektorem ubezpieczeń”);

c)firmy inwestycyjnej ⌦ określonej ⌫w art. 4 ust. 1 pkt 2 ⌦ rozporządzenia (UE) nr 575/2013 ⌫ 2013/36/UE (zwanych razem „sektorem usług inwestycyjnych”);

10)„przedsiębiorstwo dominujące” oznacza jednostkę dominującą określoną w art. 2 pkt 9 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE 20 lub każde przedsiębiorstwo, które – w opinii właściwych władz – skutecznie wywiera dominujący wpływ na inne przedsiębiorstwo;

11)„przedsiębiorstwo zależne” oznacza jednostkę zależną określoną w art. 2 pkt.10 dyrektywy 2013/34/UE lub każde przedsiębiorstwo, na które – w opinii właściwych władz – przedsiębiorstwo dominujące skutecznie wywiera dominujący wpływ, lub wszystkie jednostki zależne takich przedsiębiorstw zależnych;

12)„udział kapitałowy” oznacza ⌦prawo do kapitału innych jednostek określone ⌫ w art. 2 pkt.2 dyrektywy 2013/34/UE lub bezpośrednią lub pośrednią własność co najmniej 20 % praw głosu lub kapitału przedsiębiorstwa;

13)„grupa” oznacza grupę przedsiębiorstw, która składa się z przedsiębiorstwa dominującego, jego przedsiębiorstw zależnych oraz podmiotów, w których przedsiębiorstwo dominujące lub przedsiębiorstwa zależne posiadają udział kapitałowy, lub przedsiębiorstwa powiązane ze sobą ⌦ w sposób, o którym mowa ⌫w art. 22 ust.7 dyrektywy 2013/34/UE, i obejmującą wszelkie ich podgrupy;

14)„kontrola” oznacza związek między przedsiębiorstwem dominującym i przedsiębiorstwem zależnym, ⌦ o którym mowa ⌫ w art. 22 dyrektywy 2013/34/UE, lub podobny związek między jakąkolwiek osobą fizyczną lub prawną i przedsiębiorstwem;

15)„bliskie powiązania” oznaczają sytuację, w której co najmniej dwie osoby fizyczne lub prawne są ze sobą powiązane poprzez kontrolę lub udział kapitałowy, lub sytuację, w której co najmniej dwie osoby fizyczne lub prawne są trwale powiązane z jedną i tą samą osobą poprzez stosunek kontroli;

16)„konglomerat finansowy” oznacza grupę lub podgrupę, w przypadku gdy na czele grupy lub podgrupy stoi podmiot objęty regulacją lub w przypadku gdy co najmniej jedno z przedsiębiorstw zależnych w grupie lub podgrupie jest podmiotem objętym regulacją, i które spełniają następujące warunki:

a)w przypadku gdy na czele grupy lub podgrupy stoi podmiot objęty regulacją:

(i)podmiot ten jest przedsiębiorstwem dominującym podmiotu sektora finansowego, podmiotem posiadającym udział kapitałowy w podmiocie sektora finansowego, lub podmiotem powiązanym z podmiotem sektora finansowego ⌦w sposób, o którym mowa ⌫ w art. 22 ust. 7 dyrektywy 2013/34/UE;

(ii)co najmniej jeden z podmiotów w grupie lub podgrupie funkcjonuje w sektorze ubezpieczeń i co najmniej jeden z nich funkcjonuje w sektorze bankowym lub w sektorze usług inwestycyjnych;

(iii)skonsolidowana lub zagregowana działalność podmiotów grupy lub podgrupy funkcjonujących w sektorze ubezpieczeń oraz podmiotów funkcjonujących w sektorze bankowym i w sektorze usług inwestycyjnych są istotne, w rozumieniu art. 3 ust. 2 lub 3 niniejszej dyrektywy;

b)w przypadku gdy na czele grupy lub podgrupy nie stoi podmiot objęty regulacją:

(i)działalność grupy lub podgrupy prowadzona jest głównie w sektorze finansowym,w rozumieniu art. 3 ust. 1 ;

(ii)co najmniej jeden z podmiotów w grupie lub podgrupie funkcjonuje w sektorze ubezpieczeń i co najmniej z nich jeden funkcjonuje w sektorze bankowym lub w sektorze usług inwestycyjnych;

17)„finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej” oznacza przedsiębiorstwo dominujące, inne niż podmiot objęty regulacją, które wraz ze swoimi przedsiębiorstwami zależnymi – z których co najmniej jedno jest podmiotem objętym regulacją, którego siedziba mieści się w Unii – oraz z innymi podmiotami stanowi konglomerat finansowy;

18)„właściwe władze” oznaczają władze krajowe państw członkowskich upoważnione na mocy przepisów ustawowych lub wykonawczych do sprawowania nadzoru ⌦ nad podmiotami objętymi regulacją⌫, zarówno na poziomie indywidualnym, jak i na poziomie grupy;

19)„odpowiednie właściwe władze” oznaczają:

a)właściwe władze odpowiedzialne za sektorowy nadzór na poziomie grupy nad wszelkimi podmiotami konglomeratu finansowego objętymi regulacją, w szczególności nad najwyższym przedsiębiorstwem dominującym w sektorze;

b)koordynatora wyznaczonego zgodnie z art. 12, jeżeli nie są nim władze, o których mowa w lit. a);

c)w stosownych przypadkach – inne właściwe władze odpowiednie w opinii władz, o których mowa w lit. a) i b);

20)„transakcje dokonywane między przedsiębiorstwami należącymi do grupy” oznaczają wszystkie transakcje dokonywane przez podmioty konglomeratu finansowego objęte regulacją, dotyczące bezpośrednio lub pośrednio innych przedsiębiorstw tej samej grupy lub jakiejkolwiek osoby fizycznej lub prawnej powiązanej z przedsiębiorstwami należącymi do tej grupy na podstawie bliskich powiązań, do celów wypełnienia zobowiązania, bez względu na to, czy ma ono charakter umowny, oraz bez względu na to, czy dotyczy płatności;

21)„koncentracja ryzyka” oznacza wszelkie narażenie na ryzyko wiążące się potencjalnymi stratami, które są wystarczająco duże, aby zagrozić wypłacalności lub ogólnej pozycji finansowej podmiotów konglomeratu finansowego objętych regulacją, niezależnie od tego, czy takie narażenie jest spowodowane ryzykiem kontrahenta/ryzykiem kredytowym, ryzykiem inwestycyjnym, ryzykiem ubezpieczeniowym, ryzykiem rynkowym, innymi rodzajami ryzyka, lub połączeniem lub współwystępowaniem tych rodzajów ryzyka.

Do chwili wejścia w życie wszelkich regulacyjnych norm technicznych przyjętych zgodnie z art. 26 ust. 1 lit. b) opinia, o której mowa w pkt 19 lit. c), uwzględnia w szczególności udział rynkowy podmiotów konglomeratu finansowego objętych regulacją w innych państwach członkowskich, zwłaszcza jeśli przekracza on 5 %, oraz rangę w konglomeracie finansowym każdego podmiotu objętego regulacją prowadzącego działalność w innym państwie członkowskim.

🡻 2002/87/WE

Artykuł 3

Progi umożliwiające identyfikowanie konglomeratu finansowego

🡻 2011/89/UE art. 2 pkt 2 lit. a) (dostosowany)

1. Do celów ustalenia, czy działalność grupy jest prowadzona głównie w sektorze finansowym, w rozumieniu art. 2 akapit pierwszy pkt 16 lit. b) ppkt (i), stosunek sumy bilansowej podmiotów sektora finansowego objętych i nieobjętych regulacją, należących do grupy, do sumy bilansowej grupy jako całości ⌦ musi ⌫ przekraczać 40 %.

2. Do celów ustalenia, czy działalność w różnych sektorach finansowych ma istotne znaczenie w rozumieniu art. 2 akapit pierwszy pkt 16 lit. a) ppkt (iii) lub pkt 16 lit. b) ppkt (iii) dla każdego sektora finansowego, średni stosunek sumy bilansowej tego sektora finansowego do sumy bilansowej podmiotów sektora finansowego należących do grupy oraz stosunek wymogów dotyczących wypłacalności tego samego sektora finansowego do ogólnych wymogów dotyczących wypłacalności podmiotów sektora finansowego należących do grupy ⌦ musi ⌫ przekraczać 10 %.

Do celów niniejszej dyrektywy najmniejszym sektorem finansowym w konglomeracie finansowym jest sektor o najniższej średniej, a najważniejszym sektorem finansowym w konglomeracie finansowym jest sektor o najwyższej średniej. Do celów obliczenia średniej oraz pomiaru najmniejszych i najważniejszych sektorów finansowych sektor bankowy oraz sektor usług inwestycyjnych uwzględnia się łącznie.

Spółki zarządzania aktywami zalicza się do sektora, do którego należą one w ramach grupy. Jeżeli nie należą one wyłącznie do jednego sektora w ramach grupy, zalicza się je do najmniejszego sektora finansowego.

Zarządzających alternatywnym funduszem inwestycyjnym zalicza się do sektora, do którego należą w ramach grupy. Jeżeli nie należą oni wyłącznie do jednego sektora w ramach grupy, zalicza się ich do najmniejszego sektora finansowego.

3. Działalność międzysektorową uznaje się również za istotną w rozumieniu art. 2 akapit pierwszy, pkt 16 lit. a) ppkt (iii) lub pkt 16 lit. b) ppkt (iii), jeżeli suma bilansowa najmniejszego sektora finansowego w grupie przekracza 6 miliardów EUR.

Jeżeli grupa nie osiąga progu, o którym mowa w ust. 2, odpowiednie właściwe władze mogą podjąć decyzję, w drodze wspólnego porozumienia, o nietraktowaniu grupy jako konglomeratu finansowego. Odpowiednie właściwe władze mogą także podjąć decyzję o niestosowaniu przepisów art. 7, 8 lub 9, jeżeli w ich opinii włączenie grupy w zakres stosowania niniejszej dyrektywy lub stosowanie tych przepisów nie jest konieczne lub mogłoby być niewłaściwe lub wprowadzać w błąd w odniesieniu do celów dodatkowego nadzoru.

O decyzjach podejmowanych zgodnie z niniejszym ustępem powiadamia się inne właściwe władze i zostają one – z wyjątkiem nadzwyczajnych okoliczności – podane do wiadomości publicznej przez właściwe władze.

4. Jeżeli grupa osiąga próg, o którym mowa w ust. 2, ale najmniejszy sektor nie przekracza 6 miliardów EUR, odpowiednie właściwe władze mogą podjąć decyzję, w drodze wspólnego porozumienia, o nietraktowaniu grupy jako konglomeratu finansowego. Odpowiednie właściwe władze mogą także podjąć decyzję o niestosowaniu przepisów art. 7, 8 lub 9, jeżeli w ich opinii włączenie grupy w zakres stosowania niniejszej dyrektywy lub stosowanie tych przepisów nie jest konieczne lub mogłoby być niewłaściwe lub wprowadzać w błąd w odniesieniu do celów dodatkowego nadzoru.

🡻 2002/87/WE

5. W celu stosowania ust. 1, 2 i 3 odpowiednie właściwe władze mogą w drodze wspólnego porozumienia:

🡻 2011/89/UE art. 2 pkt 2 lit. b)

a)wykluczyć podmiot przy obliczaniu wskaźników w przypadkach, o których mowa w art. 6 ust. 5, chyba że podmiot przeniósł się z państwa członkowskiego do państwa trzeciego i istnieją dowody na to, że podmiot ten zmienił lokalizację w celu uniknięcia regulacji;

🡻 2002/87/WE

b)uwzględniać zgodność z progami przewidzianymi w ust. 1 i 2 przez trzy kolejne lata tak, aby uniknąć nagłych zmian regulacyjnych oraz nie uwzględniać takiej zgodności, jeżeli w strukturze grupy zachodzą istotne zmiany;

🡻 2011/89/UE art. 2 pkt 2 lit. b)

c)wykluczyć jeden udział kapitałowy lub większą liczbę udziałów kapitałowych w mniejszym sektorze, jeżeli udziały te mają decydujące znaczenie dla zidentyfikowania konglomeratu finansowego i łącznie nie są znaczące odniesieniu do celów sprawowania dodatkowego nadzoru.

🡻 2002/87/WE (dostosowany)

Jeżeli konglomerat finansowy został określony ⌦ zgodnie z ⌫ ust. 1, 2 i 3, decyzje wskazane w akapicie pierwszym niniejszego ustępu podejmuje się na podstawie wniosku złożonego przez koordynatora tego konglomeratu finansowego.

🡻 2011/89/UE art. 2 pkt 2 lit. c)

6. W celu stosowania ust. 1 i 2 odpowiednie właściwe władze mogą, w przypadkach wyjątkowych oraz w drodze wspólnego porozumienia, zastąpić kryterium oparte na sumie bilansowej jednym lub większą liczbą następujących parametrów lub dodać jeden lub większą liczbę tych parametrów, jeżeli w ich opinii parametry te są szczególnie przydatne do celów dodatkowego nadzoru na mocy niniejszej dyrektywy: struktura dochodów, działalność nieujęta w bilansie, całkowita wartość zarządzanych aktywów.

🡻 2002/87/WE (dostosowany)

7. W celu stosowania ust. 1 i 2, jeżeli wskaźniki określone w tych ustępach spadają odpowiednio poniżej 40 % i 10 % dla konglomeratów będących już przedmiotem dodatkowego nadzoru, stosuje się niższe wskaźniki, odpowiednio 35 % i 8 %, przez kolejne trzy lata w celu uniknięcia nagłych zmian reżimu.

Podobnie w celu zastosowania ust. 3, jeżeli suma bilansowa najmniejszego sektora finansowego grupy spada poniżej 6 miliardów EUR w przypadku konglomeratów będących już przedmiotem dodatkowego nadzoru, stosuje się przez trzy kolejne lata niższą kwotę 5 bilionów EUR w celu uniknięcia nagłych zmian reżimu.

W okresie określonym w niniejszym ustępie koordynator może, za zgodą innych odpowiednich właściwych władz, podjąć decyzję, że niższe wskaźniki lub niższe kwoty określone w niniejszym ustępie przestają obowiązywać.

8. Obliczenia dotyczące bilansu określone w niniejszym artykule wykonuje się na podstawie zagregowanej sumy bilansowej wszystkich podmiotów grupy, zgodnie z ich sprawozdaniami rocznymi. Do celów ⌦ tego ⌫ obliczenia uwzględnia się przedsiębiorstwa, w których posiadany jest udział kapitałowy, w odniesieniu do wartości ich sumy bilansowej odpowiadającej zagregowanemu proporcjonalnemu udziałowi będącemu w posiadaniu grupy. Jednakże jeżeli dostępne są skonsolidowane sprawozdania finansowe, wykorzystuje się je zamiast rachunków zagregowanych.

Wymogi dotyczące wypłacalności określone w ust. 2 i 3 oblicza się zgodnie z przepisami właściwych zasad sektorowych.

🡻 2011/89/UE art. 2 pkt 2 lit. d) (dostosowany)

9. Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Bankowego) ustanowiony na mocy rozporządzenia nr 1093/2010 („EUNB”), Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru ds. Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych) ustanowiony na mocy rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 („EUNUiPPE”) oraz Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych) ustanowiony na mocy rozporządzenia (UE) nr 1095/2010 („EUNGiPW”) (zwane razem „Europejskimi Urzędami Nadzoru”) – poprzez ⌦ Europejskie Urzędy Nadzoru ⌫ („Wspólny Komitet”) – wydają wspólne wytyczne mające na celu konwergencję praktyk nadzorczych w odniesieniu do stosowania ust. 2-6 niniejszego artykułu.

10. Właściwe władze co roku ponownie oceniają odstąpienia od stosowania dodatkowego nadzoru i dokonują przeglądu wskaźników ilościowych określonych w niniejszym artykule oraz ocen opartych na ryzyku zastosowanych do grup finansowych.

🡻 2002/87/WE

Artykuł 4

Identyfikowanie konglomeratu finansowego

1. Właściwe władze, które udzieliły zezwolenia podmiotom objętym regulacją, identyfikują, na podstawie art. 2, 3 i 5, każdą grupę, którą obejmuje zakres stosowania niniejszej dyrektywy.

🡻 2011/89/UE art. 2 pkt 3 lit. a)

W tym celu:

a)właściwe władze, które udzieliły zezwolenia podmiotom objętym regulacją w grupie, ściśle współpracują ze sobą:

b)jeżeli właściwe władze są zdania, że podmiot objęty regulacją, który otrzymał zezwolenie od tych właściwych władz, jest członkiem grupy, która może być konglomeratem finansowym, którego jeszcze nie zidentyfikowano zgodnie z niniejszą dyrektywą, właściwe władze informują o swojej opinii inne zainteresowane właściwe władze oraz Wspólny Komitet.

🡻 2010/78/UE art. 2 pkt 1 lit. a)

2. Koordynator wyznaczony zgodnie z art. 12 informuje przedsiębiorstwo dominujące stojące na czele grupy lub, w przypadku braku przedsiębiorstwa dominującego, podmiot objęty regulacją, o najwyższej sumie bilansowej w najważniejszym sektorze finansowym w grupie, o tym, że grupa została zidentyfikowana jako konglomerat finansowy oraz że wyznaczono koordynatora.

🡻 2011/89/UE art. 2 pkt 3 lit. b)

Koordynator informuje również właściwe władze, które udzieliły zezwolenia podmiotom objętym regulacją, należącym do grupy, właściwe władze państwa członkowskiego, w którym mieści się siedziba zarządu finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej, oraz Wspólny Komitet.

🡻 2011/89/UE art. 2 pkt 3 lit. c)

3. Wspólny Komitet publikuje i aktualizuje na swojej stronie internetowej wykaz konglomeratów finansowych określonych zgodnie z art. 2 akapit pierwszy pkt 16. Informacje te są dostępne poprzez hiperłącze na stronie internetowej każdego z Europejskich Urzędów Nadzoru.

Nazwy każdego z objętych regulacją podmiotów, o których mowa w art. 1, które stanowią część konglomeratu finansowego, wpisuje się na listę, którą Wspólny Komitet publikuje i aktualizuje na swojej stronie internetowej.

🡻 2002/87/WE (dostosowany)

ROZDZIAŁ II

DODATKOWY NADZÓR

SEKCJA 1

ZAKRES

Artykuł 5

Zakres dodatkowego nadzoru nad podmiotami objętymi regulacją, określonymi w art. 1

1. Bez uszczerbku dla przepisów w sprawie nadzoru zawartych w zasadach sektorowych państwa członkowskie zapewniają dodatkowy nadzór na podmiotami objętymi regulacją, określonymi w art. 1 w zakresie oraz w sposób ⌦ określony ⌫ w niniejszej dyrektywie.

2. Zgodnie z art. 6–21 przedmiotem dodatkowego nadzoru na poziomie konglomeratu finansowego są następujące podmioty objęte regulacją:

a)każdy podmiot objęty regulacją stojący na czele konglomeratu finansowego;

🡻 2011/89/UE art. 2 pkt 4 lit. a)

b)każdy podmiot objęty regulacją, którego przedsiębiorstwem dominującym jest finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej, której siedziba zarządu znajduje się w Unii;

🡻 2002/87/WE (dostosowany)

c)każdy podmiot objęty regulacją, powiązany z podmiotem innego sektora finansowego według powiązania, ⌦ o którym mowa ⌫ w art. 22 ust. 7 dyrektywy 2013/34/UE.

Jeżeli konglomerat finansowy stanowi podgrupę innego konglomeratu finansowego, który spełnia wymogi akapitu pierwszego, państwa członkowskie mogą stosować art. 6–21 jedynie do podmiotów objętych regulacją należących do tej ostatniej grupy, a każde odniesienie niniejszej dyrektywy do określeń grupa i konglomerat finansowy ⌦ jest ⌫ rozumiane jako odnoszące się do tej ostatniej grupy.

🡻 2011/89/UE art. 2 pkt 4 lit. b) (dostosowany)

3. Każdy podmiot objęty regulacją, który nie jest poddany dodatkowemu nadzorowi zgodnie z ust. 2, a którego przedsiębiorstwo dominujące jest podmiotem objętym regulacją lub finansową spółką holdingową o działalności mieszanej, mający siedzibę zarządu w państwie trzecim, jest poddany dodatkowemu nadzorowi na poziomie konglomeratu finansowego w zakresie ⌦ oraz w sposób określony ⌫ w art. 22.

🡻 2002/87/WE (dostosowany)

4. Jeżeli osoby posiadają udział kapitałowy lub powiązania kapitałowe z jednym lub większą liczbą podmiotów objętych regulacją lub wywierają istotny wpływ na te podmioty bez posiadania udziału kapitałowego lub powiązań kapitałowych, inaczej niż w przypadkach określonych w ust. 2 i 3, odpowiednie właściwe władze ustalają, w drodze wspólnego porozumienia oraz zgodnie z prawem krajowym, czy oraz w jakim zakresie ma być sprawowany dodatkowy nadzór nad podmiotami objętymi regulacją w taki sposób, jakby ⌦ stanowiły ⌫ one konglomerat finansowy.

🡻 2011/89/UE art. 2 pkt 4 lit. c)

W celu stosowania takiego dodatkowego nadzoru, co najmniej jeden z podmiotów musi być podmiotem objętym regulacją, o którym mowa w art. 1, oraz muszą być spełnione warunki określone w art. 2 akapit pierwszy pkt 16 lit. a) ppkt (ii) lub pkt 16 lit. b) ppkt (ii) oraz w art. 2 akapit pierwszy pkt 16 lit. a) ppkt (iii) lub pkt 16 lit. b) ppkt (iii). Odpowiednie właściwe władze podejmują decyzję uwzględniając cele dodatkowego nadzoru przewidziane w niniejszej dyrektywie.

🡻 2002/87/WE (dostosowany)

Do celów stosowania akapitu pierwszego do „grup kooperacyjnych” właściwe władze ⌦ uwzględniają ⌫ publiczne zobowiązania finansowe ⌦ tych ⌫ grup odnoszące się do innych podmiotów finansowych.

5. Bez uszczerbku dla przepisów art. 17 sprawowanie dodatkowego nadzoru na poziomie konglomeratu finansowego w żadnym przypadku nie oznacza, że właściwe władze zobowiązane są do pełnienia funkcji nadzorczej w odniesieniu do finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej, podmiotów objętych regulacją należących do konglomeratu finansowego państwa trzeciego lub podmiotów nieobjętych regulacją, należących do konglomeratu finansowego na zasadzie autonomicznej.

SEKCJA 2

SYTUACJA FINANSOWA

Artykuł 6

Adekwatność kapitałowa

1. Bez uszczerbku dla zasad sektorowych dodatkowy nadzór nad adekwatnością kapitałową podmiotów objętych regulacją, należących do konglomeratu finansowego sprawowany jest zgodnie z zasadami ustanowionymi w sekcji 3 art. 9 ust. 2-5 niniejszego rozdziału oraz w załączniku I.

2. Państwa członkowskie wymagają od podmiotów objętych regulacją, należących do konglomeratu finansowego zapewnienia funduszy własnych dostępnych na poziomie konglomeratu finansowego, które w każdym przypadku są co najmniej równe wymaganiom adekwatności kapitałowej, obliczonym zgodnie z załącznikiem I.

Państwa członkowskie wymagają również od podmiotów objętych regulacją wprowadzenia właściwej polityki adekwatności kapitałowej na poziomie konglomeratu finansowego.

Wymagania określone w akapicie pierwszym i drugim podlegają kontroli nadzorczej koordynatora zgodnie z sekcją 3.

Koordynator zapewnia, że podmioty objęte regulacją lub finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej dokonuje obliczeń określonych w akapicie pierwszym co najmniej raz w roku.

Podmiot objęty regulacją, stojący na czele konglomeratu finansowego w rozumieniu art. 1 lub, jeżeli na czele konglomeratu finansowego nie stoi podmiot objęty regulacją w rozumieniu art. 1, finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej lub podmiot objęty regulacją należący do konglomeratu finansowego, zidentyfikowanego przez koordynatora, po konsultacji z innymi odpowiednimi właściwymi władzami oraz konglomeratem finansowym przedkłada koordynatorowi wyniki obliczeń i odpowiednie dane wykorzystane do tych obliczeń.

🡻 2011/89/UE art. 2 pkt 5

3. Do celów obliczenia wymagań adekwatności kapitałowej, o których mowa w ust. 2 akapit pierwszy, zakresem dodatkowego nadzoru zgodnie z załącznikiem I obejmuje się następujące podmioty:

a)instytucję kredytową, instytucję finansową lub przedsiębiorstwo usług pomocniczych;

b)zakład ubezpieczeń, zakład reasekuracji lub ubezpieczeniową grupę kapitałową;

c)przedsiębiorstwo inwestycyjne;

d)finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej.

4. Przy obliczaniu dodatkowych wymagań adekwatności kapitałowej w odniesieniu do konglomeratu finansowego przy zastosowaniu metody 1 („konsolidacja rachunkowości”), o której mowa w załączniku I do niniejszej dyrektywy, fundusze własne oraz wymogi dotyczące wypłacalności podmiotów należących do grupy oblicza się poprzez zastosowanie odpowiednich zasad sektorowych dotyczących formy i zakresu konsolidacji ustanowionych w szczególności w art. 18 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 oraz w art. 221 dyrektywy 2009/138/WE.

W przypadku zastosowania metody 2 („odliczenie i agregacja”), o której mowa w załączniku I, obliczenie uwzględnia proporcjonalny udział kapitału subskrybowanego znajdujący się pośrednio lub bezpośrednio w posiadaniu przedsiębiorstwa dominującego lub przedsiębiorstwa, które posiada udział kapitałowy w innym podmiocie grupy.

🡻 2002/87/WE (dostosowany)

5. Przy obliczaniu dodatkowych wymagań adekwatności kapitałowej koordynator może podjąć decyzję o nieobejmowaniu określonego podmiotu zakresem stosowania, w następujących przypadkach:

a)jeżeli podmiot ten znajduje się w państwie trzecim, w którym występują przeszkody prawne dotyczące przekazywania niezbędnych informacji, bez uszczerbku dla zasad sektorowych odnoszących się do obowiązku właściwych władz w zakresie odmowy udzielenia zezwolenia, jeżeli skuteczne wykonywanie powierzonych im funkcji nadzorczych jest uniemożliwione;

b)jeżeli podmiot, w odniesieniu do celów sprawowania dodatkowego nadzoru nad podmiotami objętymi regulacją należącymi do konglomeratu finansowego, nie jest znaczący;

c)jeżeli włączenie podmiotu byłoby niewłaściwe lub wprowadzające w błąd w odniesieniu do celów dodatkowego nadzoru.

Jednakże jeżeli wyłączeniu ma podlegać kilka podmiotów na mocy akapitu pierwszego lit. b), ⌦ są one jednak ⌫ włączone, jeżeli łącznie są znaczące.

W przypadkach, ⌦ o których mowa ⌫ w akapicie pierwszym lit. c), z wyjątkiem pilnych przypadków, koordynator przed podjęciem decyzji zasięga opinii innych odpowiednich właściwych władz.

Jeżeli koordynator nie włącza podmiotu objętego regulacją do zakresu stosowania na podstawie jednego z przypadków, ⌦o których mowa ⌫ w akapicie pierwszym lit. b) i c), właściwe władze państwa członkowskiego, w którym mieści się siedziba tego podmiotu, mogą zwrócić się do podmiotu stojącego na czele konglomeratu finansowego o udzielenie informacji, które mogą ułatwić sprawowanie nadzoru nad podmiotem objętym regulacją.

Artykuł 7

Koncentracja ryzyka

1. Bez uszczerbku dla zasad sektorowych dodatkowy nadzór nad koncentracją ryzyka podmiotów objętych regulacją, należących do konglomeratu finansowego sprawuje się zgodnie z zasadami ustanowionymi w niniejszym rozdziale sekcja 3 art. 9 ust. 2, 3 i 4 oraz w załączniku II.

2. Państwa członkowskie wymagają od podmiotów objętych regulacją lub finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej regularnego przedkładania koordynatorowi sprawozdań, co najmniej raz na rok, dotyczących każdej znaczącej koncentracji ryzyka na poziomie konglomeratu finansowego, zgodnie z zasadami ustanowionymi w niniejszym artykule oraz w załączniku II. Podmiot objęty regulacją w rozumieniu art. 1, stojący na czele konglomeratu finansowego lub, jeżeli na czele konglomeratu finansowego nie stoi podmiot objęty regulacją w rozumieniu art. 1, finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej, lub podmiot objęty regulacją należący do konglomeratu finansowego zidentyfikowany przez koordynatora po konsultacji z innymi odpowiednimi właściwymi władzami oraz konglomeratem finansowym, przekazuje koordynatorowi niezbędne informacje.

⌦ Takie ⌫ koncentracje ryzyka są przedmiotem kontroli nadzorczej koordynatora, zgodnie z sekcją 3.

🡻 2011/89/UE art. 2 pkt 6 lit. a)

3. Do czasu dalszej koordynacji ustawodawstwa Unii państwa członkowskie mogą określić limity ilościowe, upoważnić swoje właściwe władze do określenia limitów ilościowych, lub przyjąć inne środki nadzorcze, które pozwoliłyby na osiągnięcie celów dodatkowego nadzoru, w odniesieniu do każdej koncentracji ryzyka na poziomie konglomeratu finansowego.

🡻 2002/87/WE

4. Jeżeli na czele konglomeratu finansowego stoi finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej, zasady sektorowe dotyczące koncentracji ryzyka najważniejszego sektora finansowego w konglomeracie finansowym, jeżeli taki istnieje, stosuje się do tego sektora jako całości, w tym do finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej.

🡻 2011/89/UE art. 2 pkt 6 lit. b) (dostosowany)

5. ⌦ Europejskie Urzędy Nadzoru ⌫ – poprzez Wspólny Komitet – wydają wspólne wytyczne mające na celu konwergencję praktyk nadzorczych w zakresie stosowania dodatkowego nadzoru nad koncentracją ryzyka zgodnie z ust. 1–4 niniejszego artykułu. Aby uniknąć powielania, w wytycznych zapewnia się dostosowanie stosowania narzędzi nadzorczych przewidzianych w niniejszym artykule do stosowania art. 389–396 oraz 399–403 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 oraz art. 244 dyrektywy 2009/138/WE. Europejskie Urzędy Nadzoru wydają szczegółowe wspólne wytyczne dotyczące stosowania ust. 1–4 niniejszego artykułu do udziałów kapitałowych konglomeratu finansowego, w przypadkach gdy krajowe przepisy prawa spółek stoją na przeszkodzie stosowaniu art. 18 ust. 2 niniejszej dyrektywy.

🡻 2002/87/WE (dostosowany)

Artykuł 8

Transakcje dokonywane między przedsiębiorstwami należącymi do tej samej grupy

1. Bez uszczerbku dla zasad sektorowych dodatkowy nadzór nad transakcjami dokonywanymi między przedsiębiorstwami należącymi do tej samej grupy podmiotów objętych regulacją należących do konglomeratu finansowego sprawuje się zgodnie z zasadami ustanowionymi w niniejszym rozdziale, sekcja 3 art. 9 ust. 2, 3 i 4 oraz w załączniku II.

2. Państwa członkowskie wymagają od podmiotów objętych regulacją lub finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej regularnego i co najmniej raz w roku przedkładania koordynatorowi sprawozdań w sprawie wszelkich transakcji podmiotów objętych regulacją, dokonywanych między przedsiębiorstwami należącymi do tej samej grupy, zgodnie z zasadami ustanowionymi w niniejszym artykule oraz w załączniku II. Ponieważ do tej pory nie ustalono definicji progów określonych w załączniku II akapit pierwszy zdanie ostatnie, transakcję dokonaną między przedsiębiorstwami należącymi do tej samej grupy uznaje się za istotną, jeżeli jej kwota przekracza 5 % ogólnej kwoty wymagań adekwatności kapitałowej na poziomie konglomeratu finansowego.

Podmiot objęty regulacją w rozumieniu art. 1, stojący na czele konglomeratu finansowego lub, jeżeli na czele konglomeratu nie stoi podmiot objęty regulacją w rozumieniu art. 1, finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej lub podmiot objęty regulacją należący do konglomeratu finansowego, zidentyfikowany przez koordynatora po konsultacji z innymi odpowiednimi właściwymi władzami oraz z konglomeratem finansowym przekazuje koordynatorowi niezbędne informacje.

⌦ Takie ⌫ transakcje dokonywane między przedsiębiorstwami należącymi do tej samej grupy są przedmiotem kontroli nadzorczej koordynatora.

🡻 2011/89/UE art. 2 pkt 7 lit. a)

3. Do czasu dalszej koordynacji ustawodawstwa Unii państwa członkowskie mogą określić limity ilościowe i wymogi jakościowe, upoważnić swoje właściwe władze do określenia limitów ilościowych lub wymogów jakościowych, lub przyjąć inne środki nadzorcze, które pozwoliłyby na osiągnięcie celów dodatkowego nadzoru, w odniesieniu do transakcji podmiotów objętych regulacją należących do konglomeratu finansowego, dokonywanych między przedsiębiorstwami należącymi do tej samej grupy.

🡻 2002/87/WE

4. Jeżeli na czele konglomeratu finansowego stoi finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej, zasady sektorowe odnoszące się do transakcji dokonywanych między przedsiębiorstwami należącymi do grupy najważniejszego sektora finansowego w konglomeracie finansowym stosuje się do tego sektora jako całości, w tym także do finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej.

🡻 2011/89/UE art. 2 pkt 7 lit. b) (dostosowany)

5. ⌦ Europejskie Urzędy Nadzoru ⌫ – poprzez Wspólny Komitet – wydają wspólne wytyczne mające na celu konwergencję praktyk nadzorczych w zakresie stosowania dodatkowego nadzoru nad transakcjami dokonywanymi między przedsiębiorstwami należącymi do tej samej grupy zgodnie z ust. 1–4 niniejszego artykułu. Aby uniknąć powielania, w wytycznych zapewnia się dostosowanie stosowania narzędzi nadzorczych przewidzianych w niniejszym artykule do stosowania art. 245 dyrektywy 2009/138/WE. Europejskie Urzędy Nadzoru wydają szczegółowe wspólne wytyczne dotyczące stosowania ust. 1–4 niniejszego artykułu do udziałów kapitałowych konglomeratu finansowego, w przypadkach gdy krajowe przepisy prawa spółek stoją na przeszkodzie stosowaniu art. 18 ust. 2 niniejszej dyrektywy.

🡻 2002/87/WE (dostosowany)

Artykuł 9

Mechanizmy kontroli wewnętrznej i procesy zarządzania ryzykiem

1. Państwa członkowskie wymagają od podmiotów objętych regulacją wprowadzenia, na poziomie konglomeratu finansowego, odpowiednich procesów zarządzania ryzykiem i mechanizmów kontroli wewnętrznej, włącznie z rzetelnymi procedurami administracyjnymi i rachunkowymi.

2. Procesy zarządzania ryzykiem obejmują:

a)rzetelne administrowanie oraz zarządzanie wraz z zatwierdzaniem i okresową kontrolą strategii i polityk, wykonywaną przez właściwe organy zarządzające na poziomie konglomeratu finansowego w odniesieniu do wszelkiego ryzyka, które zakładają;

b)właściwe polityki adekwatności kapitałowej do celu przewidywania wpływu strategii ich działalności na profil ryzyka oraz wymogi kapitałowe określone zgodnie z art. ⌦ 6 ⌫ i załącznikiem I;

c)właściwe procedury zapewniające, że systemy monitorowania ich ryzyka są dobrze zintegrowane z ich organizacją oraz że podejmowane są wszelkie środki w celu zapewnienia, że systemy wprowadzone w życie we wszystkich przedsiębiorstwach objętych zakresem dodatkowego nadzoru są spójne w sposób umożliwiający zmierzenie ryzyka, jego monitorowanie i kontrolowanie na poziomie konglomeratu finansowego;

🡻 2010/78/UE art. 2 pkt 2 (dostosowany)

d)uzgodnienia dotyczące wnoszenia wkładu na rzecz i tworzenia, w razie potrzeby, odpowiednich ustaleń i planów naprawczych.

Uzgodnienia, ⌦ o których mowa w lit. d), ⌫ są systematycznie aktualizowane.

🡻 2002/87/WE

3. Mechanizmy kontroli wewnętrznej obejmują:

a)odpowiednie mechanizmy odnoszące się do adekwatności kapitałowej, umożliwiające ustalenie i zmierzenie każdego poniesionego ryzyka materialnego oraz właściwe odniesienie funduszy własnych do ryzyka;

b)rzetelne procedury dotyczące sprawozdawczości oraz rachunkowości umożliwiające zidentyfikowanie, zmierzenie i kontrolowanie transakcji dokonywanych między przedsiębiorstwami należącymi do tej samej grupy oraz koncentracje ryzyka.

🡻 2011/89/UE art. 2 pkt 8 lit. a)

4. Państwa członkowskie zapewniają aby we wszystkich przedsiębiorstwach objętych zakresem dodatkowego nadzoru na podstawie art. 5 istniały odpowiednie mechanizmy kontroli wewnętrznej dotyczące sporządzania wszelkich danych i informacji które mogłyby być odpowiednie do celów dodatkowego nadzoru.

Państwa członkowskie wymagają od podmiotów objętych regulacją, na poziomie konglomeratu finansowego, regularnego dostarczania swoim właściwym władzom szczegółowych informacji dotyczących ich struktury prawnej oraz ich struktury zarządzania i struktury organizacyjnej, uwzględniając wszystkie podmioty objęte regulacją, nieobjęte regulacją podmioty zależne oraz istotne oddziały.

Państwa członkowskie wymagają od podmiotów objętych regulacją corocznego publikowania, na poziomie konglomeratu finansowego, opisu, w pełnej formie lub poprzez odniesienia do informacji równoważnych, swojej struktury prawnej oraz swojej struktury zarządzania i struktury organizacyjnej.

🡻 2002/87/WE

5. Procesy i mechanizmy określone w ust. 1–4 są przedmiotem kontroli nadzorczej koordynatora.

🡻 2011/89/UE art. 2 pkt 8 lit. b) (dostosowany)

6. Właściwe władze dostosowują stosowanie dodatkowego nadzoru nad mechanizmami kontroli wewnętrznej i procesami zarządzania ryzykiem zgodnie z niniejszym artykułem do procesów przeglądu nadzorczego przewidzianych w art. 97 dyrektywy 2013/36/UE oraz w art. 248 dyrektywy 2009/138/WE. W tym celu ⌦ Europejskie Urzędy Nadzoru ⌫ – poprzez Wspólny Komitet – wydają wspólne wytyczne mające na celu konwergencję praktyk nadzorczych w zakresie stosowania dodatkowego nadzoru nad mechanizmami kontroli wewnętrznej i procesami zarządzania ryzykiem zgodnie z niniejszym artykułem, a także uzyskanie spójności z procesami przeglądu nadzorczego przewidzianymi w art. 97 dyrektywy 2013/36/UE oraz art. 248 dyrektywy 2009/138/WE. Europejskie Urzędy Nadzoru wydają szczegółowe wspólne wytyczne dotyczące stosowania niniejszego artykułu do udziałów kapitałowych konglomeratu finansowego, w przypadkach gdy krajowe przepisy prawa spółek stoją na przeszkodzie stosowaniu art. 18 ust. 2 niniejszej dyrektywy.

🡻 2002/87/WE

SEKCJA 3

🡻 2010/78/UE art. 2 pkt 3

ŚRODKI MAJĄCE ZA ZADANIE UŁATWIĆ SPRAWOWANIE DODATKOWEGO NADZORU I WYKONYWANIE UPRAWNIEŃ WSPÓLNEGO KOMITETU

🡻 2010/78/UE art. 2 pkt 4

Artykuł 10

Rola Wspólnego Komitetu

Zgodnie z art. 56 odpowiednio rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, z art. 56 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 oraz z art. 56 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010 Wspólny Komitet zapewnia spójny międzysektorowy i transgraniczny nadzór oraz zgodność z przepisami unijnymi.

🡻 2011/89/UE art. 2 pkt 9 (dostosowany)

Artykuł 11

Testy warunków skrajnych

1. Państwa członkowskie mogą wymagać, aby koordynator zapewniał odpowiednie i regularne prowadzenie testów warunków skrajnych w odniesieniu do konglomeratów finansowych. Państwa członkowskie wymagają, aby odpowiednie właściwe władze w pełni współpracowały z koordynatorem.

2. W celu przeprowadzenia ogólnounijnych testów warunków skrajnych ⌦ Europejskie Urzędy Nadzoru ⌫ mogą, poprzez Wspólny Komitet oraz we współpracy z Europejską Radą ds. Ryzyka Systemowego, ustanowioną na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1092/2010 21 opracować dodatkowe parametry, które wykrywają specyficzne rodzaje ryzyka związane z konglomeratami finansowymi, zgodnie z ⌦ rozporządzeniami ⌫ (UE) nr 1093/2010, (UE) nr 1094/2010 oraz (UE) nr 1095/2010. Koordynator przekazuje wyniki testów warunków skrajnych Wspólnemu Komitetowi.

🡻 2002/87/WE

Artykuł 12

Właściwy organ odpowiedzialny za dodatkowy nadzór (koordynator)

🡻 2010/78/UE art. 2 pkt 5

1. W celu zapewnienia właściwego dodatkowego nadzoru nad objętymi regulacją podmiotami należącymi do konglomeratu finansowego koordynator indywidualny, odpowiedzialny za koordynację i sprawowanie dodatkowego nadzoru, jest wyznaczany spośród właściwych władz danych państw członkowskich, włącznie z państwem członkowskim, w którym znajduje się siedziba zarządu finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej. Dane identyfikacyjne koordynatora są publikowane na stronie internetowej Wspólnego Komitetu.

🡻 2002/87/WE

2. Wyznaczenie oparte jest na następujących kryteriach:

a)jeżeli na czele konglomeratu finansowego stoi podmiot objęty regulacją, zadania koordynatora są wykonywane przez właściwy organ, który udzielił zezwolenia temu podmiotowi objętemu regulacją, na podstawie odpowiednich zasad sektorowych;

b)jeżeli na czele konglomeratu finansowego nie stoi podmiot objęty regulacją, zadania koordynatora są wykonywane przez właściwy organ ustalony zgodnie z następującymi zasadami:

i)jeżeli przedsiębiorstwem dominującym podmiotu objętego regulacją jest finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej, zadania koordynatora są wykonywane przez właściwy organ, który udzielił zezwolenia temu podmiotowi objętemu regulacją, na podstawie odpowiednich zasad sektorowych;

🡻 2011/89/UE art. 2 pkt 10 lit. a)

ii)w przypadku gdy przedsiębiorstwem dominującym co najmniej dwóch podmiotów objętych regulacją, których siedziby mieszczą się w Unii, jest ta sama finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej, a jeden z tych podmiotów otrzymał zezwolenie w państwie członkowskim, w którym znajduje się siedziba zarządu finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej, zadania koordynatora są wykonywane przez właściwe władze podmiotu objętego regulacją, który otrzymał zezwolenie w tym państwie członkowskim;

🡻 2002/87/WE

jeżeli więcej niż jeden podmiot objęty regulacją, działający w różnych sektorach finansowych, otrzymał zezwolenie w państwie członkowskim, w którym znajduje się siedziba zarządu finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej, zadania koordynatora są wykonywane przez właściwy organ podmiotu objętego regulacją, działającego w najważniejszym sektorze finansowym;

jeżeli na czele konglomeratu finansowego stoi więcej niż jedna finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej, których siedziby zarządu znajdują się w różnych państwach członkowskich, oraz jeżeli w każdym z tych państw członkowskich znajduje się podmiot objęty regulacją, zadania koordynatora są wykonywane przez właściwy organ podmiotu objętego regulacją, wykazującego największą sumę bilansową, jeżeli podmioty te znajdują się w tym samym sektorze finansowym, lub przez właściwy organ podmiotu objętego regulacją w najważniejszym sektorze finansowym;

🡻 2011/89/UE art. 2 pkt 10 lit. b)

iii)w przypadku gdy przedsiębiorstwem dominującym co najmniej dwóch podmiotów objętych regulacją, których siedziby mieszczą się w Unii, jest ta sama finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej, a żaden z tych podmiotów nie otrzymał zezwolenia w państwie członkowskim, w którym znajduje się siedziba zarządu finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej, zadania koordynatora są wykonywane przez właściwe władze, które udzieliły zezwolenia podmiotowi objętemu regulacją wykazującemu największą sumę bilansową w najważniejszym sektorze finansowym;

🡻 2002/87/WE

iv)jeżeli konglomerat finansowy jest grupą nieposiadającą przedsiębiorstwa dominującego, lub w każdym innym przypadku, zadania koordynatora są wykonywane przez właściwy organ, który udzielił zezwolenia podmiotowi objętemu regulacją, wykazującemu największą sumę bilansową w najważniejszym sektorze finansowym.

3. W szczególnych przypadkach odpowiednie właściwe władze mogą, za wspólnym porozumieniem, znieść kryteria określone w ust. 2, jeżeli ich stosowanie byłoby niewłaściwe, uwzględniając strukturę konglomeratu oraz właściwe znaczenie jego działalności w różnych krajach, oraz wyznaczyć do roli koordynatora inny właściwy organ. W takich przypadkach przed podjęciem decyzji właściwe władze umożliwiają konglomeratowi wyrażenie jego opinii w sprawie takiej decyzji.

Artykuł 13

Zadania koordynatora

1. Zadania wykonywane przez koordynatora w odniesieniu do dodatkowego nadzoru obejmują:

a)koordynację gromadzenia i rozpowszechniania odpowiednich lub niezbędnych informacji dla kontynuacji działalności w sytuacjach nadzwyczajnych, w tym rozpowszechniania informacji, które mają znaczenie dla zadań właściwego organu w zakresie sprawowania nadzoru na mocy zasad sektorowych;

b)kontrolę nadzorczą oraz ocenę sytuacji finansowej konglomeratu finansowego;

c)ocenę zgodności z zasadami dotyczącymi adekwatności kapitałowej oraz koncentracji ryzyka i transakcji dokonywanych między przedsiębiorstwami należącymi do tej samej grupy, jak określono w art. 6, 7 i 8;

d)ocenę struktury konglomeratu finansowego, organizacji oraz systemu kontroli wewnętrznej, jak określono w art. 9;

e)planowanie i koordynację czynności nadzoru dla kontynuowania działalności w sytuacjach nadzwyczajnych, we współpracy z odpowiednimi właściwymi władzami;

f)inne zadania, środki oraz decyzje powierzone koordynatorowi na mocy niniejszej dyrektywy lub wynikające ze stosowania niniejszej dyrektywy.

🡻 2010/78/UE art. 2 pkt 6 (dostosowany)

W celu uproszczenia i ustanowienia dodatkowego nadzoru, opierając się na szerokiej podstawie prawnej, koordynator oraz inne odpowiednie właściwe władze i, w razie potrzeby, inne zaangażowane właściwe władze wprowadzają ustalenia koordynacyjne. Ustalenia koordynacyjne mogą obejmować powierzenie dodatkowych zadań koordynatorowi i wyszczególnienie procedur dotyczących procesu podejmowania decyzji między odpowiednimi właściwymi władzami, jak określono w art. 3 i 4, art. 5 ust. 4, art. 6, art. 14 ust. 2, art. 20 i 22, jak również dotyczące współpracy z innymi właściwymi władzami.

Zgodnie z art. 8 oraz procedurami ustalonymi w art. 56 odpowiednio rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, art. 56 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 oraz w art. 56 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010 ⌦ Europejskie Urzędy Nadzoru za pośrednictwem Wspólnego Komitetu ⌫ opracowują ⌦wspólne ⌫ wytyczne mające na celu osiągnięcie zbieżności praktyk nadzoru pod względem spójności ustaleń koordynacyjnych w zakresie nadzoru zgodnie z art. 116 dyrektywy 2013/36/UE oraz art. 248 ust. 4 dyrektywy 2009/138/WE.

🡻 2002/87/WE (dostosowany)

2. W przypadku gdy konieczne jest uzyskanie informacji, których udzielono już innemu właściwemu organowi, zgodnie z zasadami sektorowymi, koordynator ⌦ kontaktuje ⌫ się z ⌦ tym ⌫ organem w każdym przypadku, gdy będzie to możliwe, w celu uniknięcia powielenia sprawozdań przekazywanych poszczególnym organom zaangażowanym w nadzór.

🡻 2011/89/UE art. 2 pkt 11 lit. a)

3. Bez uszczerbku dla możliwości powierzenia szczególnych kompetencji i obowiązków w zakresie nadzoru, jak przewidziano w aktach ustawodawczych Unii, obecność koordynatora, któremu powierzono zadania szczególne dotyczące dodatkowego nadzoru nad podmiotami objętymi regulacją należącymi do konglomeratu finansowego, nie ma wpływu na zadania i obowiązki właściwych władz przewidziane w zasadach sektorowych.

🡻 2011/89/UE art. 2 pkt 11 lit. b)

4. Za współpracę wymaganą zgodnie z niniejszą sekcją oraz wykonywanie zadań wymieniowych w ust. 1, 2 i 3 niniejszego artykułu i w art. 14, z zastrzeżeniem wymogów poufności oraz prawa Unii, zapewnianie w stosownych przypadkach odpowiedniej koordynacji i współpracy z odpowiednimi władzami nadzorczymi państw trzecich, odpowiadają kolegia ustanowione na mocy art. 116 dyrektywy 2013/36/UE lub art. 248 ust. 2 dyrektywy 2009/138/WE.

Uzgodnienia koordynacyjne, o których mowa w ust. 1 akapit drugi, zostają odzwierciedlone osobno w pisemnych uzgodnieniach koordynacyjnych obowiązujących na mocy art. 115 dyrektywy 2013/36/UE lub art. 248 dyrektywy 2009/138/WE. Koordynator, jako przewodniczący kolegium ustanowionego na mocy art. 116 dyrektywy 2013/36/UE lub art. 248 ust. 2 dyrektywy 2009/138/WE, decyduje, jakie inne właściwe władze uczestniczą w posiedzeniu lub w jakichkolwiek działaniach tego kolegium.

🡻 2002/87/WE (dostosowany)

Artykuł 14

Współpraca i wymiana informacji między właściwymi władzami

1. Właściwe władze odpowiedzialne za nadzór nad podmiotami objętymi regulacją, należącymi do konglomeratu finansowego oraz właściwy organ wyznaczony do pełnienia funkcji koordynatora konglomeratu finansowego ściśle współpracują ze sobą. Bez uszczerbku dla ich właściwych obowiązków określonych na mocy zasad sektorowych władze ⌦ te ⌫, ustanowione lub nie w tym samym państwie członkowskim przekazują sobie wszelkie informacje niezbędne lub właściwe do wykonania zadań nadzorczych innych władz na mocy zasad sektorowych oraz niniejszej dyrektywy. W tym zakresie właściwe władze i koordynator przekazują, na żądanie, wszelkie właściwe informacje oraz przekazują z własnej inicjatywy wszelkie niezbędne informacje.

Współpraca ⌦ ta ⌫ obejmuje co najmniej gromadzenie i wymianę informacji w odniesieniu do następujących pozycji:

🡻 2011/89/UE art. 2 pkt 12

a)określenie struktury prawnej grupy oraz jej struktury zarządzania i struktury organizacyjnej, uwzględniając wszystkie podmioty objęte regulacją, nieobjęte regulacją podmioty zależne i istotne oddziały należące do konglomeratu finansowego, posiadaczy kwalifikowanych udziałów na najwyższym dominującym poziomie, a także właściwych władz podmiotów objętych regulacją, należących do grupy;

🡻 2002/87/WE

b)polityk strategicznych konglomeratu finansowego;

c)sytuacji finansowej konglomeratu finansowego, w szczególności w zakresie adekwatności kapitałowej, transakcji dokonywanych między przedsiębiorstwami należącymi do tej samej grupy, koncentracji ryzyka oraz rentowności;

d)głównych akcjonariuszy oraz zarządzania konglomeratem finansowym;

e)organizacji, zarządzania ryzykiem oraz systemów kontroli wewnętrznej na poziomie konglomeratu finansowego;

f)procedur zbierania informacji od podmiotów należących do konglomeratu finansowego oraz weryfikacji takich informacji;

g)negatywnego rozwoju podmiotów objętych regulacją lub podmiotów konglomeratu finansowego, które mogłyby poważnie zaszkodzić podmiotom objętym regulacją;

h)głównych sankcji oraz środków wyjątkowych podejmowanych przez właściwe władze zgodnie z zasadami sektorowymi lub niniejszą dyrektywą.

🡻 2010/78/UE art. 2 pkt 7 (dostosowany)

Właściwe władze mogą również, ⌦ zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1092/2010, ⌫ wymieniać informacje, które mogą być potrzebne do celów wykonania powierzonych im zadań dotyczących objętych regulacją podmiotów należących do konglomeratu finansowego, zgodnie z zasadami sektorowymi, z następującymi organami: bankami centralnymi, Europejskim Systemem Banków Centralnych, Europejskim Bankiem Centralnym oraz Europejską Radą ds. Ryzyka Systemowego .

🡻 2002/87/WE (dostosowany)

2. Bez uszczerbku dla właściwych dla nich obowiązków określonych na mocy zasad sektorowych właściwe zainteresowane władze przed podjęciem decyzji zasięgają swojej opinii w odniesieniu do następujących pozycji, jeżeli decyzje te mają znaczenie dla zadań nadzoru innych właściwych władz:

a)zmian struktury akcjonariatu, struktury organizacyjnej lub zarządzania podmiotami objętymi regulacją, należącymi do konglomeratu finansowego, które wymagają zatwierdzenia lub udzielenia zezwolenia przez właściwe władze;

b)głównych sankcji lub środków wyjątkowych, podejmowanych przez właściwe władze.

Właściwe władze mogą podjąć decyzję o niezasięganiu opinii w pilnych przypadkach lub jeżeli takie konsultacje mogą zagrozić skuteczności decyzji. W ⌦ takim ⌫ przypadku właściwy organ bezzwłocznie informuje inne właściwe władze.

3. Koordynator może wezwać właściwe władze państwa członkowskiego, w którym znajduje się siedziba zarządu przedsiębiorstwa dominującego oraz które samodzielnie nie sprawuje dodatkowego nadzoru na podstawie art. 12, do zwrócenia się do przedsiębiorstwa dominującego o udzielenie informacji właściwych do celu wykonania zadań koordynacji ustanowionych w art. 13, oraz o przekazanie tych informacji koordynatorowi.

Jeżeli informacje określone w art. 18 ust. 2 przekazano już właściwemu organowi zgodnie z zasadami sektorowymi, właściwe władze odpowiedzialne za sprawowanie dodatkowego nadzoru mogą zwrócić się z wnioskiem o udzielenie informacji do pierwszego z wymienionych organów.

4. Państwa członkowskie zezwalają na wymianę informacji między swoimi właściwymi władzami oraz między właściwymi władzami i innymi właściwymi władzami, jak określono w ust. 1, 2 i 3. Zbieranie lub posiadanie informacji odnoszących się do podmiotu należącego do konglomeratu finansowego niebędącego podmiotem objętym regulacją w żadnym przypadku nie oznacza, że właściwe władze są zobowiązane do pełnienia funkcji nadzorczej w odniesieniu do tych podmiotów na zasadzie autonomicznej.

Informacje otrzymane w ramach dodatkowego nadzoru, w szczególności jakakolwiek wymiana informacji między właściwymi władzami a właściwymi władzami i innymi organami przewidzianymi w niniejszej dyrektywie podlega przepisom w sprawie tajemnicy zawodowej oraz przekazywania informacji poufnych, ustanowionych w zasadach sektorowych.

🡻 2010/78/UE art. 2 pkt 8 (dostosowany)

Artykuł 15

Współpraca i wymiana informacji ze Wspólnym Komitetem

1. Właściwe władze współpracują ze Wspólnym Komitetem dla celów niniejszej dyrektywy zgodnie z ⌦ rozporządzeniami ⌫ (UE) nr 1093/2010, (UE) nr 1094/2010 oraz (UE) nr 1095/2010.

2. Właściwe władze przekazują niezwłocznie Wspólnemu Komitetowi wszelkie informacje niezbędne mu do wypełniania obowiązków zgodnie z art. 35 odpowiednio rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, art. 35 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 oraz art. 35 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

🡻 2011/89/UE art. 2 pkt 13

3. Koordynatorzy przekazują Wspólnemu Komitetowi informacje, o których mowa w art. 9 ust. 4 i art. 14 ust. 1 akapit drugi lit. a). Wspólny Komitet udostępnia właściwym władzom informacje dotyczące struktury prawnej oraz struktury zarządzania i struktury organizacyjnej konglomeratów finansowych.

🡻 2011/89/UE art. 2 pkt 14 (dostosowany)

Artykuł 16

Wspólne wytyczne

1. ⌦ Europejskie Urzędy Nadzoru ⌫ – poprzez Wspólny Komitet – opracowują wspólne wytyczne dotyczące sposobu prowadzenia przez właściwe władze ocen opartych na ryzyku konglomeratów finansowych. Wytyczne te zapewniają w szczególności, aby oceny oparte na ryzyku obejmowały odpowiednie narzędzia w celu oceny ryzyka grupowego, na jakie narażone są konglomeraty finansowe.

2. ⌦ Europejskie Urzędy Nadzoru ⌫ – poprzez Wspólny Komitet – wydają wspólne wytyczne mające na celu opracowanie praktyk nadzorczych umożliwiających dodatkowy nadzór finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej, który stanowić będzie uzupełnienie nadzoru grupowego na mocy dyrektywy 2009/138/WE lub, w stosownych przypadkach, nadzoru skonsolidowanego na mocy dyrektywy 2013/36/UE. Wytyczne te pozwolą na uwzględnienie w nadzorze wszelkiego odnośnego ryzyka przy jednoczesnym wyeliminowaniu potencjalnego powielania działań nadzorczych i ostrożnościowych.

🡻 2002/87/WE

Artykuł 17

Organ zarządzający finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej

Państwa członkowskie wymagają, aby osoby skutecznie kierujące działalnością finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej posiadały wystarczająco nieposzlakowaną opinię i wystarczające doświadczenie do wykonywania tych obowiązków.

Artykuł 18

Dostęp do informacji

🡻 2010/78/UE art. 2 pkt 9 (dostosowany)

1. Państwa członkowskie zapewniają, by nie istniały żadne przeszkody prawne w ramach ich jurysdykcji zabraniające osobom fizycznym i prawnym objętym zakresem dodatkowego nadzoru wymiany między sobą wszelkich informacji właściwych do celów dodatkowego nadzoru, bez względu na to, czy są one podmiotem objętym regulacją, oraz wymiany informacji zgodnie z niniejszą dyrektywą, a także z ⌦ Europejskimi Urzędami Nadzoru ⌫ zgodnie z art. 35 ⌦ odpowiednio ⌫ rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 oraz rozporządzenia (UE) nr 1095/2010, w razie konieczności za pośrednictwem Wspólnego Komitetu.

🡻 2002/87/WE

2. Państwa członkowskie zapewniają, że w kontaktach bezpośrednich lub pośrednich z podmiotami należącymi do konglomeratu finansowego bez względu na to, czy są to podmioty objęte regulacją, czy nie, właściwe władze tych państw, odpowiedzialne za sprawowanie dodatkowego nadzoru mają dostęp do wszelkich informacji właściwych do celów dodatkowego nadzoru.

Artykuł 19

Weryfikacja

Jeżeli stosując niniejszą dyrektywę, właściwe władze, w przypadkach szczególnych, wyrażają wolę zweryfikowania informacji dotyczących podmiotu tworzącego część konglomeratu finansowego i znajdującego się w innym państwie członkowskim bez względu na to, czy jest to podmiot objęty regulacją, czy nie, zwracają się do właściwych władz tego innego państwa członkowskiego z prośbą o przeprowadzenie weryfikacji.

Władze otrzymujące taki wniosek uwzględniają go, w ramach swoich kompetencji, i przeprowadzają weryfikację we własnym zakresie lub umożliwiają jej przeprowadzenie biegłemu rewidentowi lub ekspertowi lub umożliwiają jej przeprowadzenie władzom składającym wniosek.

Właściwy organ składający wniosek może, jeżeli wyraża taką wolę, uczestniczyć w weryfikacji, jeżeli nie przeprowadza weryfikacji we własnym zakresie.

Artykuł 20

Środki przymusu

Jeżeli podmioty objęte regulacją, należące do konglomeratu finansowego nie spełniają wymogów określonych w art. 6–9 lub jeżeli spełniają wymogi, ale jednakże zagrożona jest ich wypłacalność, lub jeżeli transakcje dokonywane między przedsiębiorstwami należącymi do tej samej grupy lub koncentracje ryzyka stanowią zagrożenie dla sytuacji finansowej podmiotów objętych regulacją, wymagane są niezbędne środki w celu możliwie najszybszego uzdrowienia sytuacji:

a)przez koordynatora, odnoszące się do finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej;

b)przez właściwe władze, odnoszące się do podmiotów objętych regulacją, w tym celu koordynator informuje właściwe władze o rezultatach swoich ustaleń.

🡻 2010/78/UE art. 2 pkt 10 (dostosowany)

Bez uszczerbku dla art. 21 ust. 2 państwa członkowskie mogą ustalić, jakie środki mogą podejmować właściwe władze w odniesieniu do holdingowych spółek finansowych o działalności mieszanej. Zgodnie z procedurą określoną w art. 16 oraz 56 odpowiednio rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 oraz rozporządzenia (UE) nr 1095/2010 ⌦ Europejskie Urzędy Nadzoru ⌫ za pośrednictwem Wspólnego Komitetu mogą opracować wytyczne dotyczące środków w zakresie holdingowych spółek finansowych o działalności mieszanej.

🡻 2002/87/WE

Właściwe zaangażowane władze, włącznie z koordynatorem, w odpowiednim przypadku koordynują swoje działania nadzoru.

Artykuł 21

Dodatkowe kompetencje właściwych władz

1. Do czasu dalszej harmonizacji zasad sektorowych państwa członkowskie zapewniają, że ich właściwe władze posiadają kompetencje do podjęcia każdego środka nadzoru uważanego za niezbędny w celu uniknięcia obchodzenia lub zapobieżenia obchodzeniu zasad sektorowych przez podmioty objęte regulacją, należące do konglomeratu finansowego.

2. Bez uszczerbku dla przepisów ich prawa karnego państwa członkowskie zapewniają, że kary lub środki mające na celu usunięcie stwierdzonych naruszeń przepisów lub przyczyn takich naruszeń mogą zostać nałożone na finansowe spółki holdingowe o działalności mieszanej lub osoby faktycznie nimi zarządzające, które naruszają przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne, przyjęte w celu wykonania niniejszej dyrektywy. W niektórych przypadkach środki takie mogą wymagać interwencji sądów. Właściwe władze ściśle współpracują ze sobą w celu zapewnienia, że takie kary lub środki dają pożądany skutek.

SEKCJA 4

PAŃSTWA TRZECIE

Artykuł 22

🡻 2011/89/UE art. 2 pkt 15 lit. a)

Przedsiębiorstwa dominujące w państwach trzecich

🡻 2010/78/UE art. 2 pkt 11 lit. a)

1. Bez uszczerbku dla przepisów sektorowych, w przypadku gdy stosuje się art. 5 ust.3, właściwe władze weryfikują, czy podmioty objęte regulacją, których przedsiębiorstwo dominujące posiada siedzibę zarządu w państwie trzecim, podlegają nadzorowi właściwych władz tego państwa trzeciego, który to nadzór jest równoważny nadzorowi przewidzianemu w niniejszej dyrektywie w sprawie dodatkowego nadzoru nad podmiotami objętymi regulacją, określonymi w art. 5 ust. 2. Weryfikację przeprowadzają właściwe władze, które pełniłby funkcję koordynatora, gdyby miały zostać zastosowane kryteria określone w art. 12 ust. 2, na wniosek przedsiębiorstwa dominującego lub jakiegokolwiek podmiotu objętego regulacją, który otrzymał zezwolenie w Unii, lub z własnej inicjatywy.

Takie właściwe władze zasięgają opinii innych odpowiednich właściwych władz oraz dokłada wszelkich starań, aby uwzględnić wszelkie stosowane wytyczne przygotowane przez Wspólny Komitet zgodnie z art. 16 i 56 odpowiednio rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 oraz rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

🡻 2010/78/UE art. 2 pkt 11 lit. b) (dostosowany)

2. Jeżeli właściwe władze nie zgadzają się z decyzją innych odnośnych właściwych władz, zgodnie z ust. 1 ⌦ niniejszego artykułu ⌫, zastosowanie ma art. 19 odpowiednio rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 oraz rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

🡻 2002/87/WE (dostosowany)

3. W przypadku braku równoważnego nadzoru określonego w ust. 1 ⌦ niniejszego artykułu ⌫ państwa członkowskie stosują do podmiotów objętych regulacją, przez analogię, przepisy dotyczące dodatkowego nadzoru nad podmiotami objętymi regulacją określonymi w art. 5 ust. 2. Alternatywnie, właściwe władze mogą stosować jedną z metod wymienionych w ust. 4 ⌦ niniejszego artykułu ⌫ .

🡻 2011/89/UE art. 2 pkt 15 lit. b)

4. Właściwe władze mogą stosować inne metody, które zapewniają odpowiedni dodatkowy nadzór nad podmiotami objętymi regulacją należącymi do konglomeratu finansowego. Metody te uzgadnia się z koordynatorem, po konsultacji z innymi odpowiednimi właściwymi władzami. Właściwe władze mogą w szczególności wymagać utworzenia finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej, której siedziba zarządu znajduje się w Unii, oraz stosować niniejszą dyrektywę do podmiotów objętych regulacją należących do konglomeratu finansowego, na którego czele stoi ta spółka holdingowa. Właściwe władze zapewniają, aby metody te pozwoliły osiągnąć cel dodatkowego nadzoru zgodnie z niniejszą dyrektywą, oraz powiadamiają o tym inne zaangażowane właściwe władze oraz Komisję.

🡻 2011/89/UE art. 2 pkt 16

Artykuł 23

Współpraca z właściwymi władzami państw trzecich

Do negocjacji umów zawartych z jednym lub większą liczbą państw trzecich, dotyczących środków sprawowania dodatkowego nadzoru nad podmiotami objętymi regulacją należącymi do konglomeratu finansowego stosuje się odpowiednio art. 48 ust. 1 i 2 dyrektywy 2013/36/UE, oraz art. 264 dyrektywy 2009/138/WE.

🡻 2002/87/WE

ROZDZIAŁ III

🡻 2011/89/UE art. 2 pkt 17

AKTY DELEGOWANE I ŚRODKI WYKONAWCZE

🡻 2011/89/UE art. 2 pkt 18 (dostosowany)

Artykuł 24

Uprawnienia przyznane Komisji

Komisja ⌦ jest ⌫ uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 28, dotyczących dostosowań technicznych, jakie mają zostać wprowadzone w niniejszej dyrektywie w następujących obszarach:

a)bardziej precyzyjne formułowanie definicji określonych w art. 2 w celu uwzględnienia rozwoju sytuacji na rynkach finansowych do celów stosowania niniejszej dyrektywy;

b)dostosowanie terminologii oraz określanie definicji w niniejszej dyrektywie zgodnie z późniejszymi aktami Unii dotyczącymi podmiotów objętych regulacją i spraw pokrewnych;

c)bardziej precyzyjne definiowanie metod obliczania określonych w załączniku I w celu uwzględnienia rozwoju sytuacji na rynkach finansowych oraz technik nadzoru ostrożnościowego.

Środki te nie obejmują przedmiotu uprawnień przekazanych i powierzonych Komisji w odniesieniu do pozycji wymienionych w art. 26.

🡻 2002/87/WE (dostosowany)

Artykuł 25

Komitet ⌦ ds. Konglomeratów Finansowych ⌫

1. Komisję wspiera Komitet ds. Konglomeratów Finansowych

🡻 2010/78/UE art. 2 pkt 14 lit. a) (dostosowany)

2. ⌦ Europejskie Urzędy Nadzoru ⌫ za pośrednictwem Wspólnego Komitetu mogą wydawać ⌦ wspólne ⌫ wytyczne dotyczące tego, czy dodatkowy system nadzoru właściwych władz w państwach trzecich pozwala osiągnąć cele dodatkowego nadzoru określonego w niniejszej dyrektywie, w odniesieniu do objętych regulacją podmiotów należących do konglomeratu finansowego, na którego czele stoi podmiot, którego siedziba zarządu znajduje się w państwie trzecim. Wspólny Komitet poddaje takie wytyczne rewizji i uwzględnia wszelkie zmiany dodatkowego nadzoru sprawowanego przez takie właściwe władze.

🡻 2002/87/WE

3. Państwa członkowskie informują Komitet ds. Konglomeratów Finansowych o stosowanych przez nie zasadach dotyczących nadzoru nad transakcjami dokonywanymi między przedsiębiorstwami należącymi do tej samej grupy oraz nad koncentracją ryzyka.

🡻 2010/78/UE art. 2 pkt 15 (dostosowany)

Artykuł 26

Standardy techniczne

1. W celu zapewnienia spójności harmonizacji niniejszej dyrektywy, zgodnie z art. 56 odpowiednio rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, art. 56 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 i art. 56 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010, ⌦ Europejskie Urzędy Nadzoru ⌫ mogą opracowywać projekty standardów technicznych w odniesieniu do:

a)art. 2 akapit pierwszy pkt 12 celem określania stosowania art. 2 pkt 2 dyrektywy 2013/34/UE w kontekście niniejszej dyrektywy;

b)art. 2 akapit pierwszy pkt 19 w celu ustanowienia procedur lub określenia kryteriów ustalania „odpowiednich właściwych władz”;

c)art. 3 ust. 4 celem określania alternatywnych parametrów identyfikacji konglomeratów finansowych;

🡻 2011/89/UE art. 2 pkt 20 lit. a)

d)art. 6 ust. 2, w celu zapewnienia jednolitego formatu (z instrukcjami), oraz określenia częstotliwości i – w stosownych przypadkach – terminów składania sprawozdań.

🡻 2010/78/UE art. 2 pkt 15 (dostosowany)

Komisja jest ⌦ uprawniona ⌫ do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym ⌦ niniejszego ustępu ⌫ zgodnie z art. 10–14 odpowiednio rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 i rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

🡻 2011/89/UE art. 2 pkt 20 lit. b) (dostosowany)

2. W celu zapewnienia spójnego stosowania art. 2, 7 i 8 oraz załącznika II, ⌦ Europejskie Urzędy Nadzoru ⌫ – poprzez Wspólny Komitet – opracowują projekt regulacyjnych norm technicznych w celu bardziej precyzyjnego formułowania definicji zawartych w art. 2 oraz w celu koordynowania przepisów przyjętych na mocy art. 7 i 8 oraz załącznika II.

Komisja ⌦ jest uprawniona ⌫ do przyjmowania regulacyjnych norm technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym ⌦ niniejszego ustępu ⌫ , zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 i rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

🡻 2010/78/UE art. 2 pkt 15 (dostosowany)

3. Aby zapewnić jednolite stosowanie niniejszej dyrektywy, ⌦ Europejskie Urzędy Nadzoru ⌫ zgodnie z art. 56 odpowiednio rozporządzenia UE nr 1093/2010, rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 i rozporządzenia (UE) nr 1095/2010 mogą opracowywać projekty wykonawczych standardów technicznych w odniesieniu do:

a)art. 7 ust. 2, celem zapewnienia jednolitych warunków stosowania procedur objęcia danego elementu wchodzącego w zakres definicji „koncentracji ryzyka” kontrolą nadzorczą, o której mowa w art. 7 ust. 2 akapit drugi;

b)art. 8 ust. 2, celem zapewnienia jednolitych warunków stosowania procedur objęcia danego elementu wchodzącego w zakres definicji „transakcji dokonywanych między przedsiębiorstwami należącymi do tej samej grupy” kontrolą nadzorczą, o której mowa w art. 8 ust. 2 akapit trzeci.

Komisja ⌦ przyjmuje ⌫ wykonawcze standardy techniczne, o których mowa w akapicie pierwszym ⌦ niniejszego ustępu. Te akty wykonawcze przyjmuje się ⌫ zgodnie z art. 15 odpowiednio rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 i rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

🡻 2013/36/UE art. 150 lit. b) (dostosowany)

4. W celu zapewnienia spójnego stosowania metod obliczania wymienionych w części II załącznika I do niniejszej dyrektywy w związku z art. 49 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i art. 228 ust. 1 dyrektywy 2009/138/WE, jednak bez uszczerbku dla art. 6 ust. 4 niniejszej dyrektywy, Europejskie Urzędy Nadzoru opracowują za pośrednictwem Wspólnego Komitetu projekty regulacyjnych standardów technicznych w odniesieniu do art. 6 ust. 2 niniejszej dyrektywy.

Komisja ⌦ jest uprawniona ⌫ do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym ⌦ niniejszego ustępu ⌫ , zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 oraz rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

🡻 2011/89/UE art. 2 pkt 21 (dostosowany)

Artykuł 27

Wspólne wytyczne

⌦ Europejskie Urzędy Nadzoru ⌫ – poprzez Wspólny Komitet – wydają wspólne wytyczne, o których mowa w art. 3 ust. 9, art. 7 ust. 5, art. 8 ust. 5, art. 9 ust. 6, art. 131 ust. 1 akapit trzeci, art. 16 i art. 25 ust. 2, zgodnie z procedurą określoną ⌦ odpowiednio ⌫ w art. 56 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 i rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

Artykuł 28

Wykonywanie przekazanych uprawnień

1. Powierzenie Komisji uprawnień do ⌦ przyjmowania ⌫ aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2. Uprawnienia ⌦ do przyjęcia aktów delegowanych⌫ , o których mowa w art. 24, powierza się Komisji na okres czterech lat od dnia 9 grudnia 2011 r. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż sześć miesięcy przed końcem okresu czterech lat. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu.

3. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 24, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub ⌦ w późniejszym terminie⌫ określonym w tej decyzji . Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.

⌦ 4. Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa. ⌫

5. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

6. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 24 wchodzi w życie, tylko jeśli Parlament Europejski albo Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie trzech miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie lub jeśli, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o trzy miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.

🡻 2002/87/WE (dostosowany)

ROZDZIAŁ IV

SPÓŁKI ZARZĄDZANIA AKTYWAMI ⌦, ZARZĄDZAJĄCY ALTERNATYWNYM FUNDUSZEM INWESTYCYJNYM I DOSTĘPNOŚĆ INFORMACJI W EUROPEJSKIM POJEDYNCZYM PUNKCIE DOSTĘPU ⌫

Artykuł 29

Spółki zarządzania aktywami

🡻 2011/89/UE art. 2 pkt 22

1. Do czasu dalszej koordynacji zasad sektorowych państwa członkowskie przewidują włączenie spółek zarządzania aktywami:

a)w zakres nadzoru skonsolidowanego sprawowanego nad instytucjami kredytowymi oraz przedsiębiorstwami inwestycyjnymi lub w zakres sprawowania dodatkowego nadzoru nad zakładami ubezpieczeń należącymi do grupy ubezpieczeniowej;

b)w przypadku gdy grupa stanowi konglomerat finansowy, w zakres sprawowania dodatkowego nadzoru w rozumieniu niniejszej dyrektywy;

c)do procesu identyfikowania zgodnie z art. 3 ust. 2.

🡻 2002/87/WE (dostosowany)

2. Do celu stosowania ust. 1 państwa członkowskie ⌦ określają ⌫ lub udzielają swoim właściwym władzom kompetencji do decydowania, zgodnie z zasadami sektorowymi (sektor bankowy, sektor ubezpieczeń lub sektor usług inwestycyjnych) o włączeniu spółek zarządzania aktywami w zakres nadzoru skonsolidowanego lub dodatkowego, określonego w ust.1 lit. a) Do celów tego ⌦ ustępu ⌫ właściwe zasady sektorowe odnoszące się do formy oraz zakresu włączania instytucji finansowych (jeżeli spółki zarządzania aktywami włącza się w zakres skonsolidowanego nadzoru nad instytucjami kredytowymi i przedsiębiorstwami inwestycyjnymi) oraz zakładów reasekuracji (jeżeli spółki zarządzania aktywami włącza się w zakres dodatkowego nadzoru nad zakładami ubezpieczeń) stosuje się mutatis mutandis do spółek zarządzania aktywami. Do celów dodatkowego nadzoru określonego w ust. 1 lit. b spółkę zarządzania aktywami traktuje się jako część dowolnego sektora, do którego jest włączona na mocy ust. 1 lit. a).

Jeżeli spółka zarządzania aktywami tworzy część konglomeratu finansowego, wszelkie odniesienia do pojęcia podmiotu objętego regulacją oraz wszelkie odniesienia do pojęcia odpowiednich właściwych władz i organów rozumie się, do celów niniejszej dyrektywy, jako włączające odpowiednio spółki zarządzania aktywami oraz właściwe władze odpowiedzialne za nadzór nad spółkami zarządzania aktywami. Stosuje się to mutatis mutandis w odniesieniu do grup, ⌦ o których mowa ⌫ w ust. 1, lit. a).

🡻 2011/89/UE art. 2 pkt 23 (dostosowany)

Artykuł 30

Zarządzający alternatywnym funduszem inwestycyjnym

1. Do czasu dalszej koordynacji zasad sektorowych państwa członkowskie przewidują włączenie zarządzających alternatywnym funduszem inwestycyjnym:

a)w zakres nadzoru skonsolidowanego sprawowanego nad instytucjami kredytowymi oraz przedsiębiorstwami inwestycyjnymi, lub w zakres sprawowania dodatkowego nadzoru nad zakładami ubezpieczeń należącymi do grupy ubezpieczeniowej;

b)w przypadku gdy grupa stanowi konglomerat finansowy, w zakres sprawowania dodatkowego nadzoru w rozumieniu niniejszej dyrektywy;

c)do procesu identyfikowania zgodnie z art. 3 ust. 2.

2. Do celu stosowania ust. 1 państwa członkowskie określają – lub przydzielają swoim właściwym władzom uprawnienia do decydowania – zgodnie z jakimi zasadami sektorowymi (sektor bankowy, sektor ubezpieczeń lub sektor usług inwestycyjnych) zarządzający alternatywnym funduszem inwestycyjnym ⌦ są ⌫ włączeni w zakres nadzoru skonsolidowanego lub dodatkowego nadzoru, o których mowa w ust. 1 lit. a). Do celów niniejszego ustępu odnośne zasady sektorowe dotyczące sposobu i zakresu włączenia instytucji finansowych stosuje się odpowiednio do zarządzających alternatywnym funduszem inwestycyjnym. Do celów dodatkowego nadzoru, o którym mowa w ust. 1 lit. b), zarządzającego alternatywnym funduszem inwestycyjnym traktuje się jako część dowolnego sektora, do którego jest on włączony na mocy ust. 1 lit. a).

W przypadku gdy zarządzający alternatywnym funduszem inwestycyjnym jest częścią konglomeratu finansowego, odniesienia do podmiotu objętego regulacją oraz odniesienia do właściwych władz i odpowiednich właściwych władz rozumie się, do celów niniejszej dyrektywy, jako włączające, odpowiednio, zarządzających alternatywnym funduszem inwestycyjnym oraz właściwe władze odpowiedzialne za nadzór nad zarządzającymi alternatywnym funduszem inwestycyjnym. Ma to zastosowanie odpowiednio do grup, o którym mowa w ust. 1 lit. a).

🡻 (UE) 2023/2864 art. 1 (dostosowany)

Artykuł 31

Dostępność informacji w europejskim pojedynczym punkcie dostępu

1. Od dnia 10 stycznia 2030 r. państwa członkowskie zapewniają, aby podmioty objęte regulacją, ujawniając publicznie informacje, o których mowa w art. 9 ust. 4 niniejszej dyrektywy, przekazywały jednocześnie te informacje organowi zbierającemu dane, o którym mowa w ust. 3 niniejszego artykułu, w celu udostępnienia tych informacji w europejskim pojedynczym punkcie dostępu (ESAP) ustanowionym na podstawie rozporządzenia (UE) 2023/2859 22

Państwa członkowskie zapewniają, aby informacje te spełniały następujące wymogi:

a)były przekazywane w formacie umożliwiającym ekstrakcję danych zgodnie z art. 2 pkt 3 rozporządzenia (UE) 2023/2859, lub – jeżeli wymaga tego prawo Unii – w formacie nadającym się do odczytu maszynowego zgodnie z art. 2 pkt 4 tego rozporządzenia;

b)towarzyszyły im następujące metadane:

i)wszystkie nazwy podmiotu objętego regulacją, którego dotyczą informacje;

ii)identyfikator podmiotu prawnego podmiotu objętego regulacją określony zgodnie z art. 7 ust. 4 lit. b) rozporządzenia (UE) 2023/2859;

iii)wielkość podmiotu objętego regulacją według kategorii określonej zgodnie z art. 7 ust. 4 lit. d) tego rozporządzenia;

iv)rodzaj informacji według klasyfikacji na podstawie art. 7 ust. 4 lit. c) tego rozporządzenia;

v)wskazanie, czy informacje zawierają dane osobowe.

2. Do celów ust. 1 lit. b) pkt (ii) państwa członkowskie zobowiązują podmioty objęte regulacją do uzyskania identyfikatora podmiotu prawnego.

3. W celu udostępniania w ESAP informacji, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, organem zbierającym dane zdefiniowanym w art. 2 pkt 2 rozporządzenia (UE) 2023/2859 jest właściwy organ.

4. Aby zapewnić wydajne zbieranie informacji przekazywanych zgodnie z ust. 1 oraz wydajne zarządzanie nimi, ESMA opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych określających:

a)pozostałe metadane, które mają towarzyszyć informacjom;

b)strukturę danych zawartych w informacjach;

c)informacje, w przypadku których wymagany jest format nadający się do odczytu maszynowego oraz jaki format nadający się do odczytu maszynowego należy stosować w takich przypadkach.

Do celów lit. c) ESMA ocenia zalety i wady różnych formatów nadających się do odczytu maszynowego i przeprowadza odpowiednie testy praktyczne.

ESMA przedkłada Komisji te projekty wykonawczych standardów technicznych.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

5. W razie potrzeby ESMA przyjmuje wytyczne, aby zapewnić poprawność metadanych przekazywanych zgodnie z ⌦ ust. ⌫ 4 akapit pierwszy lit. a).

🡻 2002/87/WE

ROZDZIAŁ V

PRZEPISY KOŃCOWE

Artykuł 32

Sprawozdanie Komisji

🡻 (UE) 2025/2 art. 3

Do dnia 31 grudnia 2027 r. Komisja w sprawozdaniu dla Parlamentu Europejskiego i Rady oceni funkcjonowanie niniejszej dyrektywy i dyrektywy 2009/138/WE w odniesieniu do wymienionych poniżej aspektów, w szczególności uwzględniając ostrożnościowe traktowanie międzysektorowych udziałów kapitałowych zgodnie z zasadami sektorowymi, pod względem równych warunków działania:

a)czy fakt, że istnieją przedsiębiorstwa usług finansowych, które podlegają nadzorowi finansowemu na mocy przepisów sektorowych, ale nie są wymienione w żadnym z sektorów finansowych określonych w niniejszej dyrektywie, stwarza nierówne warunki działania wśród konglomeratów finansowych;

b)czy wszystkie konglomeraty finansowe w spójny sposób wdrażają przepisy regulujące wymogi adekwatności kapitałowej, w tym przepisy określone w rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) nr 342/2014 23 , oraz czy przepisy te nakładają porównywalne ogólne wymogi ilościowe na konglomeraty finansowe, niezależnie od tego, czy głównym sektorem finansowym konglomeratu finansowego jest sektor bankowy, sektor ubezpieczeń czy sektor usług inwestycyjnych;

c)czy procesy nadzoru oraz przydział mandatów i uprawnień wykonawczych między koordynatorami a sektorowymi organami nadzoru, w szczególności w odniesieniu do wymogów adekwatności kapitałowej, są wystarczająco jasne i zharmonizowane, aby zapewnić skuteczne i spójne egzekwowanie wymogów adekwatności kapitałowej w całej Unii, niezależnie od głównego sektora finansowego, w którym działa konglomerat finansowy;

d)czy brak wskazania jednostki, która jest ostatecznie odpowiedzialna za przestrzeganie niniejszej dyrektywy, stwarza problemy pod względem zapewniania równych warunków działania.

🡻

Artykuł 33

Uchylenie

Dyrektywa 2002/87/WE, zmieniona dyrektywami wymienionymi w części A załącznika III, traci moc, bez uszczerbku dla zobowiązań państw członkowskich dotyczących terminów transpozycji do prawa krajowego i daty rozpoczęcia stosowania dyrektyw określonych w części B załącznika III.

Odesłania do uchylonej dyrektywy odczytuje się jako odesłania do niniejszej dyrektywy zgodnie z tabelą korelacji znajdującą się w załączniku IV.

🡻 2002/87/WE (dostosowany)

Artykuł 34

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie ⌦ dwudziestego dnia po ⌫ jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 35

Adresaci

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

(1) COM(87) 868 PV.

(2) Zob. załącznik 3 do części A konkluzji.

(3) Włączone do programu legislacyjnego na 2025 r.

(4) Zob. część A załącznika III do niniejszego wniosku.

(5) Dz.U. C […].

(6) Dyrektywa 2002/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie dodatkowego nadzoru nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwami inwestycyjnymi konglomeratu finansowego i zmieniająca dyrektywy Rady 73/239/EWG, 79/267/EWG, 92/49/EWG, 92/96/EWG, 93/6/EWG i 93/22/EWG oraz dyrektywy 98/78/WE i 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (OJ L 35, 11.2.2003, p. 1,
ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2002/87/oj ).

(7) Zob. część A załącznika III.

(8) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego), zmiany decyzji nr 716/2009/WE oraz uchylenia decyzji Komisji 2009/78/WE. Dz.U. L 331 z 15.12.2010, str. 12
ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2010/1093/oj ).

(9) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych), zmiany decyzji nr 716/2009/WE i uchylenia decyzji Komisji 2009/79/WE (Dz.U. L 331 z 15.12.2010, str. 48,
ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2010/1094/oj ).

(10) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych), zmiany decyzji nr 716/2009/WE i uchylenia decyzji Komisji 2009/77/WE (Dz.U. L 331 z 15.12.2010, str. 84.
ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2010/1095/oj ).

(11) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) (Dz.U. L 335 z 17.12.2009, str. 1, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2009/138/oj ).

(12) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi i zmiany dyrektyw 2003/41/WE i 2009/65/WE oraz rozporządzeń (WE) nr 1060/2009 i (UE) nr 1095/2010 (Dz.U. L 174 z 1.7.2011, str. 1 ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2011/61/oj ).

(13) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniająca dyrektywę 2002/87/WE i uchylająca dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, str. 338,
ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2013/36/oj ).

(14) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych oraz zmieniająca dyrektywę 2002/92/WE i dyrektywę 2011/61/UE (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, str. 349 ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2014/65/oj ).

(15) Dz.U. L 123 z 12.5.2016, str. 1.

(16) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) (Dz.U. L 302 z 17.11.2009, s. 32
ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2009/65/oj ).

(17) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, str. 1,
ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2013/575/oj http://data.europa.eu/eli/reg/2012/648/oj ).

(18) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2033 z dnia 27 listopada 2019 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla firm inwestycyjnych oraz zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, (UE) nr 575/2013, (UE) nr 600/2014 i (UE) nr 806/2014 (Dz.U. L 314 z 5.12.2019, str. 1, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2019/2033/oj ).

(19) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2034 z dnia 27 listopada 2019 r. w sprawie nadzoru ostrożnościowego nad firmami inwestycyjnymi oraz zmieniająca dyrektywy 2002/87/WE, 2009/65/WE, 2011/61/UE, 2013/36/UE, 2014/59/UE i 2014/65/UE (Dz.U. L 314 z 5.12.2019, s. 64 ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2019/2034/oj ).

(20) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie rocznych sprawozdań finansowych, skonsolidowanych sprawozdań finansowych i powiązanych sprawozdań niektórych rodzajów jednostek, zmieniająca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/43/WE oraz uchylająca dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG Dz.U. L 182 z 29.6.2013, str. 19 ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2013/34/oj/pol ).

(21) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1092/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie unijnego nadzoru makroostrożnościowego nad systemem finansowym i ustanowienia Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego. (Dz.U. L 331 z 15.12.2010, str. 1
ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2010/1092/oj ).

(22) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2023/2859 z dnia 13 grudnia 2023 r. w sprawie ustanowienia europejskiego pojedynczego punktu dostępu zapewniającego scentralizowany dostęp do publicznie dostępnych informacji mających znaczenie dla usług finansowych, rynków kapitałowych i zrównoważonego rozwoju (Dz.U. L, 2023/2859, 20.12.2023
ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2023/2859/oj )

(23) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 342/2014 z dnia 21 stycznia 2014 r. uzupełniające dyrektywę 2002/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących stosowania metod obliczania wymogów adekwatności kapitałowej w odniesieniu do konglomeratów finansowych (Dz.U. L 100 z 3.4.2014, s. 1
ELI: http://data.europa.eu/eli/reg_del/2014/342/oj )

KOMISJA EUROPEJSKA

Bruksela, dnia 17.2.2026

COM(2026) 74 final

ZAŁĄCZNIKI

Wniosek

DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

🡻 2002/87/UE (dostosowany)

ZAŁĄCZNIK I

ADEKWATNOŚĆ KAPITAŁOWA

Obliczanie dodatkowych wymagań adekwatności kapitałowej podmiotów objętych regulacją, należących do konglomeratu finansowego określonych w art. 6 ust. 1 wykonuje się zgodnie z zasadami technicznymi oraz jedną z metod podanych w niniejszym załączniku.

Bez uszczerbku dla przepisów kolejnego akapitu państwa członkowskie umożliwiają swoim właściwym władzom, które przyjmują na siebie rolę koordynatora w odniesieniu do szczególnego konglomeratu finansowego, podejmowanie decyzji odnośnie do metody, jaką ten konglomerat finansowy powinien stosować, po konsultacji z innymi odpowiednimi właściwymi władzami oraz konglomeratem finansowym.

Państwa członkowskie mogą wymagać dokonania obliczeń zgodnie z jedną, szczególną metodą spośród tych opisanych w niniejszym załączniku, jeżeli na czele konglomeratu finansowego stoi podmiot objęty regulacją, posiadający zezwolenie udzielone w tym państwie członkowskim. W przypadku gdy na czele konglomeratu finansowego nie stoi podmiot objęty regulacją w rozumieniu art. 1, państwa członkowskie udzielają zezwolenia na zastosowanie jakiejkolwiek z metod opisanych w niniejszym załączniku, z wyjątkiem przypadków, w których odpowiednie właściwe władze znajdują się w tym samym państwie członkowskim, kiedy to państwo członkowskie może wymagać stosowania jednej z ⌦ tych ⌫ metod.

I.Zasady techniczne

1Zakres oraz forma obliczania dodatkowych wymagań adekwatności kapitałowej

Bez względu na stosowaną metodę, jeżeli podmiot jest przedsiębiorstwem zależnym i wykazuje deficyt wypłacalności lub, w przypadku podmiotu sektora finansowego nieobjętego regulacją, zakładany deficyt wypłacalności oraz całkowity deficyt wypłacalności przedsiębiorstwa zależnego ⌦ zostaje ⌫ uwzględniony. Jeżeli w takim przypadku w opinii koordynatora odpowiedzialność przedsiębiorstwa dominującego posiadającego udziały w kapitale ogranicza się wyłącznie i niedwuznacznie do tego udziału w kapitale, koordynator może pozwolić na proporcjonalne uwzględnienie deficytu wypłacalności przedsiębiorstwa zależnego.

Jeżeli nie istnieją powiązania kapitałowe między podmiotami należącymi do konglomeratu finansowego, koordynator ustala, po konsultacji z innymi odpowiednimi właściwymi władzami, jaką proporcjonalną część udziału uwzględnić, mając na uwadze odpowiedzialność wynikającą z istniejącego stosunku.

2.Inne zasady techniczne

Bez względu na metodę zastosowaną do obliczenia dodatkowych wymagań adekwatności kapitałowej podmiotów objętych regulacją, należących do konglomeratu finansowego, ustanowioną w sekcji II niniejszego załącznika, koordynator oraz, w miarę potrzeby, inne zainteresowane właściwe władze, zapewniają, że stosuje się następujące zasady:

(i)należy wyeliminować wielokrotne wykorzystanie elementów kwalifikujących się do obliczania funduszy własnych na poziomie konglomeratu finansowego (wielokrotne uruchamianie funduszy), jak również wszelkie niewłaściwe tworzenie kapitału własnego wewnątrz grupy; w celu zapewnienia wyeliminowania wielokrotnego uruchamiania funduszy oraz tworzenia kapitału własnego grupy właściwe władze stosują, przez analogię, odpowiednie zasady ustanowione we właściwych zasadach sektorowych;

(ii)do czasu dalszej harmonizacji zasad sektorowych wymagania wypłacalności dotyczące różnych sektorów finansowych reprezentowanych w konglomeracie finansowym obejmują składniki funduszy własnych, zgodnie z odpowiednimi zasadami sektorowymi; jeżeli występuje deficyt funduszy własnych na poziomie konglomeratu finansowego, jedynie składniki funduszy własnych kwalifikujących się zgodnie z każdą zasadą sektorową (kapitał międzysektorowy) kwalifikuje się do sprawdzenia zgodności z dodatkowymi wymaganiami wypłacalności.

Jeżeli zasady sektorowe przewidują limity w sprawie kwalifikowania niektórych instrumentów funduszy własnych, które kwalifikowałoby się jako kapitał międzysektorowy, limity te ⌦ stosuje się ⌫ mutatis mutandis przy obliczaniu funduszy własnych na poziomie konglomeratu finansowego.

Podczas obliczania funduszy własnych na poziomie konglomeratu finansowego właściwe władze uwzględniają również skuteczność możliwości transferu oraz dostępność funduszy własnych między różnymi osobami prawnymi grupy, z uwagi na cele zasad adekwatności kapitałowej.

Jeżeli w przypadku podmiotu sektora finansowego nieobjętego regulacją wymóg zakładanej wypłacalności oblicza się zgodnie z sekcją II niniejszego załącznika, wymóg zakładanej wypłacalności oznacza wymóg kapitałowy, który podmiot ten musiałby spełnić na mocy odpowiednich zasad sektorowych, gdyby był podmiotem objętym regulacją tego szczególnego sektora finansowego; w przypadku spółek zarządzania aktywami wymóg wypłacalności oznacza wymóg kapitałowy określony w art. 7 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2009/65/WE; wymóg zakładanej wypłacalności finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej oblicza się zgodnie z zasadami sektorowymi najważniejszego sektora finansowego w konglomeracie finansowym.

II.Techniczne metody obliczania

Metoda 1:Metoda "konsolidacji rachunkowości"

Obliczanie dodatkowych wymagań adekwatności kapitałowej podmiotów objętych regulacją, należących do konglomeratu finansowego przeprowadza się na podstawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych.

Dodatkowe wymagania adekwatności kapitałowej oblicza się jako różnicę między:

(i)funduszami własnymi konglomeratu finansowego, obliczanymi na podstawie skonsolidowanej pozycji w grupie; elementy kwalifikujące się to takie, które kwalifikują się zgodnie z odpowiednimi zasadami sektorowymi;

oraz

(ii)sumą wymagań wypłacalności dla każdego poszczególnego sektora finansowego, reprezentowanego w grupie; wymagania wypłacalności dla każdego poszczególnego sektora finansowego oblicza się zgodnie z odpowiednimi zasadami sektorowymi.

Powoływane zasady sektorowe określono w szczególności w ⌦ części 1, tytuł II, rozdział 2 sekcja 2 ⌫ rozporządzenia (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do instytucji kredytowych, dyrektywy 2009/138/WE w odniesieniu do zakładów ubezpieczeń, oraz dyrektywy 2013/36/UE w odniesieniu do instytucji kredytowych i przedsiębiorstw inwestycyjnych.

W przypadku podmiotów sektora finansowego nieobjętych regulacją, których nie objęto obliczeniami sektorowego wymogu wypłacalności, ⌦ o których mowa w akapicie drugim ⌫ , należy obliczyć zakładany wymóg wypłacalności.

Różnica nie jest wartością ujemną.

Metoda 2:Metoda "odliczanie i agregacja"

Obliczanie dodatkowych wymagań adekwatności kapitałowej podmiotów objętych regulacją, należących do konglomeratu finansowego przeprowadzane jest na podstawie sprawozdań finansowych każdego z podmiotów grupy.

Dodatkowe wymagania adekwatności kapitałowej oblicza się jako różnicę między:

(i)sumą funduszy własnych każdego objętego i nieobjętego regulacją i podmiotu sektora finansowego, należącego do konglomeratu finansowego; elementy kwalifikujące się to takie, które kwalifikują się zgodnie z odpowiednimi zasadami sektorowymi;

oraz

(ii)sumą

–wymagań wypłacalności dla każdego objętego i nieobjętego regulacją podmiotu sektora finansowego w grupie; wymagania wypłacalności oblicza się zgodnie z odpowiednimi zasadami sektorowymi; oraz

–wartości księgowej udziałów kapitałowych w innych podmiotach grupy.

W przypadku podmiotów sektora finansowego nieobjętych regulacją oblicza się wymóg zakładanej wypłacalności. Fundusze własne oraz wymagania wypłacalności uwzględnia się według ich proporcjonalnego udziału, jak określono w art. 6 ust. 4 oraz zgodnie z sekcją I niniejszego załącznika.

Różnica nie jest wartością ujemną.

🡻 2011/89/UE art. 2 pkt 24 oraz załącznik II (dostosowany)

Metoda 3:» Metoda łączona«

Właściwe organy mogą dopuścić łączenie ⌦ metod ⌫ 1 i 2.”.

_____________

🡻 2002/87/UE

ZAŁĄCZNIK II

TECHNICZNE STOSOWANIE PRZEPISÓW W SPRAWIE TRANSAKCJI DOKONYWANYCH MIĘDZY PRZEDSIĘBIORSTWAMI NALEŻĄCYMI DO TEJ SAMEJ GRUPY ORAZ KONCENTRACJI RYZYKA

Po konsultacjach z innymi odpowiednimi właściwymi władzami koordynator określa rodzaj transakcji oraz ryzyka, o jakich podmioty objęte regulacją, należące do szczególnego konglomeratu finansowego składają sprawozdanie zgodnie z art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2 w sprawie składania sprawozdań dotyczących transakcji dokonywanych między przedsiębiorstwami należącymi do tej samej grupy i koncentracji ryzyka. Podczas określania lub wydawania opinii o rodzajach transakcji i ryzyka koordynator oraz odpowiednie właściwe władze uwzględniają szczególną grupę oraz strukturę zarządzania ryzykiem konglomeratu finansowego. W celu określenia istotnych transakcji dokonywanych między przedsiębiorstwami należącymi do tej samej grupy oraz znacznej koncentracji, w odniesieniu do których przekazuje się sprawozdania zgodnie z art. 7 i 8, koordynator po konsultacji z innymi odpowiednimi właściwymi władzami oraz konglomeratem określa właściwe progi na podstawie ich kapitału własnego określonego przez prawo i/lub przepisy techniczne.

Podczas przeprowadzania kontroli transakcji dokonywanych między przedsiębiorstwami należącymi do tej samej grupy oraz koncentracji ryzyka koordynator monitoruje w szczególności możliwe ryzyko zagrożenia konglomeratu finansowego, ryzyko konfliktu interesów, ryzyko obchodzenia zasad sektorowych oraz poziom lub wielkość ryzyka.

Państwa członkowskie mogą umożliwić swoim właściwym władzom stosowanie, na poziomie konglomeratu finansowego, przepisów zasad sektorowych dotyczących transakcji dokonywanych między przedsiębiorstwami należącymi do tej samej grupy oraz koncentracji ryzyka, w szczególności w celu uniknięcia obchodzenia zasad sektorowych.

_____________

🡹

ZAŁĄCZNIK III

Część A

Uchylona dyrektywa

wraz z wykazem jej kolejnych zmian
(o których mowa w art. 32)

Dyrektywa 2002/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 35 z 11.2.2003, str. 1, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2002/87/oj )
Dyrektywa 2005/1/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 79 z 24.3.2005, str. 9, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2005/1/oj )		Jedynie art. 11
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/25/WE (Dz.U. L 81 z 20.3.2008, str. 40, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2008/25/oj )
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/78/UE (Dz.U. L 331 z 15.12.2010, str. 120, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2010/78/oj )		Jedynie art. 2
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/89/UE (Dz.U. L 326 z 8.12.2011, str. 113, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2011/89/oj )		Jedynie art. 2
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, str. 338 ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2013/36/oj )		Jedynie art. 150
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2034 (Dz.U. L 314 z 5.12.2019, str. 64, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2019/2034/oj )		Jedynie art. 59
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2023/2864 (Dz.U. L, 2023/2864, 20.12.2023, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2023/2864/oj )		Jedynie art. 1
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2025/2 (Dz.U. L, 2025/2864, 8.1.2025, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2025/2/oj )

Część B

Terminy transpozycji do prawa krajowego i daty rozpoczęcia stosowania
(o których mowa w art.32)

Dyrektywa	Data transpozycji	Data rozpoczęcia stosowania
2002/87/WE	11 sierpnia 2004 r.
2005/1/WE	13 maja 2005 r.
2010/78/UE	31 grudnia 2011 r. w odniesieniu do art. 2 pkt 1 lit. a), art. 2, pkt 2, 5, 7 i 9 i art. 2 pkt 11 lit. b)
2011/89/UE	10 czerwca 2013 r. w odniesieniu do art. 2, za wyjątkiem art. 2, pkt 23, jak również art. 2 pkt 1 i art. 2 pkt 2 lit. a), w zakresie w jakim przepisy te zmieniły art. 1, art. 2 akapit pierwszy, pkt. 4, 5a and 16 i art. 3 ust. 2 dyrektywy 2002/87/WE w odniesieniu do zarządzających alternatywnym funduszem inwestycyjnym 22 lipca 2013 r. w odniesieniu do art. 2, pkt 23, jak również art. 2 pkt 1 i art. 2, pkt. 2 lit. a), w zakresie w jakim przepisy te zmieniły art. 1, art. 2 akapit pierwszy pkt. 4, 5a i 16 i art. 3 ust. 2 dyrektywy 2002/87/WE w odniesieniu do zarządzających alternatywnym funduszem inwestycyjnym
2013/35/UE	31 grudnia 2013 r.	31 grudnia 2013 r. w odniesieniu do art. 150
(UE) 2019/2034	26 czerwca 2021 r.	26 czerwca 2021 r. w odniesieniu do art. 59
(UE) 2023/2864	10 stycznia 2026 r.
(UE) 2025/2	29 stycznia 2027 r.	30 stycznia 2027 r.

_____________

ZAŁĄCZNIK IV

Tabela korelacji

Dyrektywa 2002/87/WE	Niniejsza dyrektywa
art. 1 akapit pierwszy	art. 1
art. 1 akapit drugi	-
art. 2 akapit pierwszy formuła wprowadzająca	art. 2 akapit pierwszy formuła wprowadzająca
art. 2 akapit pierwszy pkt 1-5	art. 2 akapit pierwszy pkt 1-5
art. 2 akapit pierwszy pkt 5a	art. 2 akapit pierwszy pkt 6
art. 2 akapit pierwszy pkt 6	art. 2 akapit pierwszy pkt 7
art. 2 akapit pierwszy pkt 7	art. 2 akapit pierwszy pkt 8
art. 2 akapit pierwszy pkt 8	art. 2 akapit pierwszy pkt 9
art. 2 akapit pierwszy pkt 9	art. 2 akapit pierwszy pkt 10
art. 2 akapit pierwszy pkt 10	art. 2 akapit pierwszy pkt 11
art. 2 akapit pierwszy pkt 11	art. 2 akapit pierwszy pkt 12
art. 2 akapit pierwszy pkt 12	art. 2 akapit pierwszy pkt 13
art. 2 akapit pierwszy pkt 12a	art. 2 akapit pierwszy pkt 14
art. 2 akapit pierwszy pkt 13	art. 2 akapit pierwszy pkt 15
art. 2 akapit pierwszy pkt 14	art. 2 akapit pierwszy pkt 16
art. 2 akapit pierwszy pkt 15	art. 2 akapit pierwszy pkt 17
art. 2 akapit pierwszy pkt 16	art. 2 akapit pierwszy pkt 18
art. 2 akapit pierwszy pkt 17	art. 2 akapit pierwszy pkt 19
art. 2 akapit pierwszy pkt 18	art. 2 akapit pierwszy pkt 20
art. 2 akapit pierwszy pkt 19	art. 2 akapit pierwszy pkt 21
art. 2 akapit drugi	art. 2 akapit drugi
art. 3 ust. 1, 2 and 3	art. 3 ust. 1, 2 i 3
art. 3 ust. 3a	art. 3 ust. 4
art. 3 ust. 4	art. 3 ust. 5
art. 3 ust. 5	art. 3 ust. 6
art. 3 ust. 6	art. 3 ust. 7
art. 3 ust. 7	art. 3 ust. 8
art. 3 ust. 8	art. 3 ust. 9
art. 3 ust. 9	art. 3 ust. 10
art. 4 ust. 1 akapit pierwszy	art. 4 ust. 1 akapit pierwszy
art. 4 ust. 1 akapit drugi formuła wprowadzająca	art. 4 ust. 1 akapit drugi formuła wprowadzająca
art. 4 ust. 1 akapit drugi tiret pierwsze	art. 4 ust. 1 akapit drugi lit. a)
art. 4 ust. 1 akapit drugi tiret drugie	art. 4 ust. 1 akapit drugi lit. b)
art. 4 ust. 2 i 3	art. 4 ust. 2 i 3
art. 5-8 art. 9 ust.1 art. 9 ust. 2 formuła wprowadzająca art. 9 ust. 2 lit a), b) i c) art. 9 ust. 2 lit d) zdanie pierwsze art. 9 ust. 2 lit d) zdanie drugie art. 9 ust. 3-6	art. 5-8 art. 9 ust. 1 art. 9 ust. 2 akapit pierwszy formuła wprowadzająca art. 9 ust. 2 akapit pierwszy, lit a) b) i c) art. 9 ust. 2 lit d) akapit pierwszy lit. d) art. 9 ust. 2 akapit drugi art. 9 ust. 3-6
art. 9a	art. 10
art. 9b	art. 11
art. 10	art. 12
art. 11	art. 13
art. 12	art. 14
art. 12a	art. 15
art. 12b	art. 16
art. 13	art. 17
art. 14	art. 18
art. 15	art. 19
art. 16 akapit pierwszy formuła wprowadzająca	art. 20 akapit pierwszy formuła wprowadzająca
art. 16 akapit pierwszy tiret pierwsze	art. 20 akapit pierwszy lit. a)
art. 16 akapit pierwszy tiret drugie	art. 20 akapit pierwszy lit. b)
art. 16 akapity drugi i trzeci	art. 20 akapity drugi i trzeci
art. 17	art. 21
art. 18 ust. 1	art. 22 ust. 1
art. 18 ust. 1a	art. 22 ust. 2
art. 18 ust. 2	art. 22 ust. 3
art. 18 ust. 3	art. 22 ust. 4
art. 19	art. 23
art. 20	art. 24
art. 21 ust. 1	art. 25 ust. 1
art. 21 ust. 4	art. 25 ust. 2
art. 21 ust. 6	art. 25 ust. 3
art. 21a ust. 1	art. 26 ust. 1
art. 21a ust. 1a akapit pierwszy art. 21a ust. 1a akapit drugi art. 21a ust. 1a akapit trzeci	art. 26 ust. 2 akapit pierwszy - Art. 26 ust. 2 akapit drugi
art. 21a ust. 2 akapit pierwszy formuła wprowadzająca	art. 26 ust. 3 akapit pierwszy formuła wprowadzająca
art. 21a ust. 2 akapit pierwszy, lit. b)	art. 26 ust. 3 akapit pierwszy lit. a)
art. 21a ust. 2 akapit pierwszy lit. c)	art. 26 ust. 3 akapit pierwszy lit. b)
art. 21a ust. 2 akapit drugi	art. 26 ust. 3 akapit drugi
art. 21a ust. 3 akapit pierwszy art. 21a ust. 3 akapit drugi art. 21a ust. 3 akapit trzeci	art. 26 ust. 4 akapit pierwszy - art. 26 ust. 4 akapit drugi
art. 21b	art. 27
art. 21c ust. 1, 2 i 3	art. 28 ust. 1, 2 i 3
–	art. 28 ust. 4
art. 21c ust. 4	art. 28 ust. 5
art. 21c ust. 5	art. 28 ust. 6
art. 23	–
art. 25, 26 i 27	–
art. 29	–
art. 30 akapit pierwszy art.30 akapit drugi i trzeci	art. 29 ust. 1 art. 29 ust. 2
art. 30a	art. 30
art. 30b	art. 31
art. 31 ust. 1 i 2	–
art. 31 ust. 3	art. 32
art. 32	–
–	art. 33
art. 33	art. 34
art. 34	art. 35
załącznik I	załącznik I
załącznik II	załącznik II
–	załącznik III
–	załącznik IV

_____________

Eureka dodaje linki i definicje…